آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

کاوش و مستندنگاری از یک کنیسه در حال تخریب و ویرانی.

گروه گریت‌فول دد در اکتبر ۱۹۷۴ به صورت زنده در وینترلند سان‌فرانسیسکو به اجرای برنامه می‌پردازند.

این مستند به تصویرسازی از خانواده کارگری «برودر» می‌پردازد که کارگردان در دوران فعالیتش به عنوان مددکار اجتماعی در محله مرکیشس فیرتل با آن‌ها آشنا شد. این خانواده با یک دوربین سوپر ۸ که هلگا رایدماستر در اختیارشان گذاشته بود، از پاییز ۱۹۶۹ شروع به فیلم‌برداری مستقل از زندگی روزمره خود کرده بودند. با این حال، وقتی در تابستان ۱۹۷۴ به همراه رایدماستر راش‌های چهار ساعته را روی میز تدوین تماشا کردند، متوجه شدند که این تصاویر مشکلات خانواده را تنها به صورت سطحی نشان می‌دهد و بستر اجتماعی را نادیده می‌گیرد. رایدماستر که تا آن زمان در فیلم‌برداری دخالتی نکرده بود، وقت زیادی را با خانواده گذراند و زندگی روزمره را در کنار آن‌ها مستند کرد. نتیجه کار، ترکیبی چندلایه از خوداظهاری‌های خانوادگی و تامل در روابط اجتماعی شد.

مستندی شامل مصاحبه با معلمان و مسئولان درباره حرفه معلمی و معنای آن برای آن‌ها.

این پرتره خام و جسورانه از محله چینی‌های نیویورک، روزهای اولیه شکل‌گیری یک آگاهی نوظهور در این جامعه را به تصویر می‌کشد. ما محله چینی‌هایی را می‌بینیم که به ندرت به تصویر کشیده شده است؛ جامعه‌ای پویا که در آن پیر و جوان دست به دست هم می‌دهند تا به وحشی‌گری پلیس و سازندگان متخاصم املاک اعتراض کنند. این اثر با خطوطی برجسته، نمایی کلی از این جامعه و تاریخچه آن را ترسیم می‌کند؛ از کارگران اولیه که میخ‌ها را بر روی راه‌آهن سراسری می‌کوبیدند تا کارگران پوشاک امروز.

مستندی کوتاه درباره دارندگان باغچه‌های اجاره‌ای در شرق لندن.

استیسی پرالتا و کامیل دارین اشتیاق مشترکی به سبک زندگی اسکیت‌بردسواری دارند. کامیل فیلم را روایت می‌کند و این دو به همراه دوستانشان به نقاط مختلف کالیفرنیا سفر می‌کنند.

جین کلی و فرد آستر لحظات طلایی بیشتری را از آرشیو فیلم‌های ام‌جی‌ام ارائه می‌دهند؛ این بار علاوه بر بخش‌های موزیکال کلاسیک، صحنه‌های کمدی و درام نیز در این مجموعه گنجانده شده است.

مستند «گوشت» فرآیندی را دنبال می‌کند که طی آن گاو و گوسفند به کالاهای مصرفی تبدیل می‌شوند. این فیلم مراحل فرآوری و حمل‌ونقل محصولات گوشتی را توسط یک کارخانه بسته‌بندی بسیار مکانیزه به تصویر می‌کشد و نکات و مشکلات مهم در زمینه‌های تولید، حمل‌ونقل، تدارکات، طراحی تجهیزات، مطالعه زمان و حرکت، و مدیریت نیروی کار را نشان می‌دهد.

«علی در سرزمین عجایب» وضعیت کارگران مهاجر در پاریس دهه ۱۹۷۰ را آشکار می‌سازد. این اثر فریادی از سر خشم علیه استثمار و نژادپرستی است و بدون هیچ سازشی، نقش دولت فرانسه، رسانه‌ها، سرمایه‌داری و استعمار را در این سیستم سلطه که آسیب‌دیدگانش را در هم می‌کوبد، به چالش می‌کشد. در این جستار تجربی درباره وضعیت مهاجران الجزایری در فرانسه‌ی دوران ژیسکار دستان در اواسط دهه ۱۹۷۰، هر انتخاب زیبایی‌شناختی دارای یک انگیزه سیاسی دقیق و ملموس است و به شخصیتی تجسم و صدا می‌بخشد که در سینمای تجربی آن زمان کاملاً غایب بود: کارگر مهاجر. ابوده یکی از فرزندان مهاجرانی است که در فیلم دیده می‌شود و نه صرفاً یک فعال در خدمت یک هدف؛ به همین دلیل است که احساسات نهفته در ژست تجربی او، که آن را به صورت تماشاگر می‌کوبد، از وحشی‌گری حک‌شده در بدنش و از خشمی سیراب‌ناپذیر که در نگاهش خانه کرده، سرچشمه می‌گیرد.