آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

در دنیای طاقت‌فرسای رقابت‌های پشم‌چینی گوسفند، بخش زنانه وجود ندارد و زنان و مردان با هم رقابت می‌کنند. این فیلم داستان اشتیاق، هدفمندی و عزم راسخ پنج زن است که پشم‌چینی برای آن‌ها فراتر از یک شغل ساده است.

مستند «مایو کلینیک» داستان یک نهاد پزشکی منحصربه‌فرد را روایت می‌کند که «مکه پزشکی»، «دیوان عالی پزشکی» و «جایگاهی برای امید در ناامیدی» نامیده شده است. مایو کلینیک در سال ۱۸۸۳ به عنوان یک همکاری غیرمنتظره بین خواهران سنت فرانسیس و یک پزشک روستایی به نام ویلیام ورال مایو، پس از وقوع یک گردباد ویرانگر در مناطق روستایی مینه‌سوتا آغاز به کار کرد. از آن زمان، این مرکز به سازمانی تبدیل شده است که سالانه بیش از یک میلیون بیمار از تمام ۵۰ ایالت آمریکا و ۱۵۰ کشور جهان را درمان می‌کند. دکتر مایو فلسفه ساده‌ای داشت که آن را به پسرانش، ویل و چارلی، منتقل کرد: «نیازهای بیمار در اولویت است.» آن‌ها بیماری‌ها را درمان نمی‌کردند؛ بلکه انسان‌ها را درمان می‌کردند. در جهانی که ارائه خدمات بهداشتی معمولاً بین تخصص‌های مختلف پراکنده است، مایو کلینیک از رویکردی تیمی و چندتخصصی بهره می‌برد که از همان ابتدا فرهنگی مبتنی بر همکاری را پایه‌گذاری کرده است.

مانو بونماریاژ، فیلم‌ساز بلژیکی که به عنوان پدر معنوی نمایش «استریپ‌تیز» شناخته می‌شود، اکنون در ۷۶ سالگی به آلزایمر مبتلا شده است. اگرچه حافظه‌اش به او خیانت می‌کند، اما دخترش امانوئل به گذشته بازمی‌گردد تا تصویری از این فیلم‌ساز سینمای مستقیم ارائه دهد که همیشه به شخصیت‌هایی که عاشق فیلم‌برداری از آن‌ها بود، نزدیک می‌ماند.

تارو اوکاموتو با طراحی «برج خورشید» در نمایشگاه اکسپو ۷۰ اوساکا به شهرت جهانی رسید. با این حال، ایده‌ها و چالش‌هایی که با خلق این اثر همراه بود، با تکامل فرهنگ ژاپن از دوران پارینه‌سنگی تا دوران مدرن گره خورده است. کارگردان، کوسای سکینه، در اولین تجربه مستندسازی خود ما را به سفری فلسفی می‌برد که از مرزهای بصری مستندهای معمول فراتر می‌رود.

زمانی که کشتی‌های حامل بردگان در آمریکای شمالی، برزیل و کارائیب پهلو گرفتند، صدها فرهنگ، سنت و مذهب همراه با آفریقایی‌های سوار بر کشتی وارد این سرزمین‌ها شدند. یکی از این فرهنگ‌ها فراتر از تصور از سد بردگی گذشت و تا به امروز در دنیای جدید زنده مانده است: فرهنگ یوروبا.

در حومه روستایی شهر غزه، جامعه کوچکی از کشاورزان، یعنی خانواده بزرگ سامونی، در آستانه برگزاری یک عروسی هستند. این اولین جشن پس از آخرین جنگ خواهد بود. امل، فواد، برادران و پسرعموهایشان والدین، خانه‌ها و درختان زیتون خود را از دست داده‌اند. محله‌ای که در آن زندگی می‌کنند در حال بازسازی است. همان‌طور که آن‌ها دوباره درخت می‌کارند و زمین‌ها را شخم می‌زنند، با دشوارترین وظیفه خود روبرو می‌شوند: کنار هم گذاشتن قطعات خاطراتشان. جاده سامونی از طریق خاطرات این بازماندگان جوان، تصویری عمیق و چندوجهی از یک خانواده را قبل، حین و بعد از واقعه تراژیکی که زندگی‌شان را برای همیشه تغییر داد، ارائه می‌دهد.

در این مستند صمیمانه، با المپیا دوکاکیس، برنده جایزه اسکار، به پشت صحنه بروید و با زندگی این هنرمند محبوب صحنه تئاتر و سینما و نیویورکی اصیل آشنا شوید.

اگرچه جنبش فری جاز در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در برخی محافل جاز بسیار مورد انتقاد قرار گرفت، اما پیشگامان آن، استعدادهای درخشانی چون اورنت کلمن، سسیل تیلور، سان را، آلبرت آیلر و جان کولترین، امروزه به عنوان چهره‌های محوری در تکامل جاز به عنوان نوآورانه‌ترین شکل هنری آمریکا شناخته می‌شوند. مستند «موسیقی آتشین» معماران جنبشی را به تصویر می‌کشد که بداهه‌نوازی رادیکال آن‌ها مرزهای هارمونیک و ریتمیک را جابه‌جا کرد و آلبوم‌های ماندگاری چون «فری جاز: یک الهام جمعی» اثر کلمن و «صعود» اثر کولترین را پدید آورد. آرشیو غنی از تصاویر قدیمی، فضای موسیقی جاز دهه ۱۹۶۰ را در کنار تحلیل‌های دقیق گری گیدینز منتقد و تعدادی از نوازندگان کلیدی این جنبش بازسازی می‌کند.

روزین امباکام به دلیل خطرات موجود در خیابان، دعوت می‌شود تا به آرایشگاه کوچک سابین قدم بگذارد. او این دعوت را می‌پذیرد و با دوربین خود وارد می‌شود. داستان‌های سابین و شادی‌ها، نگرانی‌ها، مشکلات و ترس‌های مشتریان به این مکان عمق و زندگی می‌بخشند. گاهی اوقات احساس می‌شود که تمام محله آفریقایی بروکسل در این فضای کوچک جمع شده‌اند. خنده فراوان است، حکایات و داستان‌های زندگی احساسات را برمی‌انگیزند و حضور یک بازدیدکننده مرد، چاشنی عشوه و شوخی را به سالن می‌آورد.

اندرو وایث یکی از محبوب‌ترین اما ناشناخته‌ترین هنرمندان آمریکا بود. مستند «وایث» از طریق دسترسی بی‌سابقه به اعضای خانواده، اسناد آرشیوی و آثار او، کامل‌ترین پرتره را از این هنرمند ارائه می‌دهد.