این فیلم زندگی زنان تنفروش در محله بدنام تهران قدیم، معروف به «شهر نو» را به تصویر میکشد. فیلم زندگی تعدادی از این زنان را از نزدیک دنبال کرده و نشان میدهد که چگونه فشار محدودیتهای اجتماعی آنها را وادار به تسلیم در برابر سرنوشت مشترکشان کرده است. فیلم امکان بازپروری و توسعه زندگی این زنان را بررسی میکند، اما به هیچ وجه واقعیت سخت و بیرحمانه را پنهان نمیکند. این اثر به سفارش سازمان زنان ایران ساخته شد اما در حین فیلمبرداری توقیف شد. پس از انقلاب، بخشی از راشها پیدا شد و شیردل تصمیم گرفت فیلم را با استفاده از عکسهای زندهیاد کاوه گلستان که بیش از ده سال پس از ساخت فیلم گرفته شده بود، تکمیل کند.