فیلم «تهران پایتخت ایران است» (۱۳۴۵-۵۸) زندگی در منطقهای محروم در جنوب تهران را به تصویر میکشد. تصاویر فقر و درماندگی در مناطق فقیرنشین تهران با روایتهای گفتاری مختلفی همراه است: دیدگاه رسمی درباره شرایط زندگی در این منطقه، آنچه ساکنان برای گفتن دارند و بخشهایی که گهگاه از کتابهای درسی مدارس خوانده میشود. عنصر کلیدی در فیلم شیردل، تضادی است که او میان تصویر و صدا ایجاد میکند. تصویرگری تاثیرگذار او از نابسامانیهای اجتماعی به تقویت اثرگذاری تصاویر مستند خیرهکننده و مضامین اجتماعی فیلم کمک میکند.