یک فیلم‌ساز سیاسی برای گذراندن آخر هفته به لانگ آیلند می‌رود و در آنجا با گروهی از افراد مرفه و طبقه مرفه جامعه هم‌نشین می‌شود. در ابتدا این تجربه برای او هیجان‌انگیز است، اما طولی نمی‌کشد که از سطحی‌نگری و پوچی آن‌ها ناامید و سرخورده می‌شود.

هیولای فرانکنشتاین به این آگاهی دست می‌یابد که ذهن او یک جهان کامل است؛ آتیلا، برهنه سوار بر اسبی سفید، مردمش را از خواری نجات می‌دهد؛ ویوای تند و تیز از ناکامی‌های زندگی زناشویی گله می‌کند و به شخصیت مرثیه‌سرای کنتس خون‌آشام، الیزابت باتوری تبدیل می‌شود؛ لوئیس والدون نیز یک توریست آمریکایی امروزی است که به دنبال تابلوی مفقودشده مونا لیزا می‌گردد.

«وقایع‌نگاری دوران معاصر»؛ یک سه‌گانه تجربی. فیلم «نو کهنه» تصاویری از بیش از یک دهه سرگردانی کارگردان میان صحنه‌ها، لوکیشن‌ها و مواد مخدر را در هم می‌آمیزد؛ سفری شتاب‌زده به دور جهان از میان تکرارهای مختلف فرهنگ ضد‌جریان.