پس از آنکه "اوه مال سون" در سنین جوانی همسر خود را از دست می‌دهد، به تنهایی فرزندانش را بزرگ می‌کند و همزمان یک رستوران کوچک را اداره می‌کند. اکنون او در دهه هفتاد زندگی خود است. یک روز، پس از جر و بحث با دخترش، خانه را ترک می‌کند. در همین زمان اتفاقی می‌افتد که باعث می‌شود ظاهر جسمی او به زمانی که در دهه بیست سالگی‌اش بود بازگردد و ...

جانگ بو پسری معمولی بود، به جز یک استعداد خاص؛ او می‌توانست هر چیز متحرکی را مانند یک ویدئوی اسلوموشن ببیند. از آنجا که دوستانش با صدا کردن او به عنوان «چشم هیولایی» مسخره‌اش می‌کردند، تصمیم گرفت در خانه بماند و بیرون نرود. تلویزیون تنها دوست او بود. زمان می‌گذرد و اکنون جانگ بوی بالغ در مرکز کنترل دوربین‌های مداربسته کار می‌کند که بهترین شغل برای اوست. وقتی او زندگی مردم را از طریق دوربین تماشا می‌کند، احساس می‌کند در زندگی معمولی آن‌ها که خودش هرگز نداشته، شریک است. این شغل جدید قلب او را به روی دنیا باز می‌کند و جانگ بو شروع به پیدا کردن دوستانی در خارج از مرکز کنترل می‌کند. او با دوستان عزیزش حس هویت خود را بازمی‌یابد و در نهایت تصمیم می‌گیرد به دختری که مدت‌ها از طریق دوربین‌های مداربسته به او علاقه‌مند شده بود، پیشنهاد ازدواج بدهد.