آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

تام کانرز، تبهکار گستاخ، با اعتمادبه‌نفسی کاذب و بی‌احترامی به مقامات وارد زندان سینگ سینگ می‌شود، اما رئیس زندان که فردی سخت‌گیر اما دلسوز است، باعث تغییر او می‌شود.

یک خبرنگار خوش‌سرو‌زبان با زن جوانی و همراه مردش که به جرم تیراندازی به یک پلیس تحت تعقیب هستند، دوست می‌شود.

در اتاق یک شاعر، مجسمه‌ای بدون دست ناگهان جان می‌گیرد. مجسمه از شاعر دعوت می‌کند تا از میان آینه عبور کرده و دنیای دیگری را کشف کند. مکان‌ها و شخصیت‌های عجیبی به او معرفی می‌شوند. شاعر خود را از این جذابیت‌های پیچیده رها می‌کند و با دشواری به اتاقش بازمی‌گردد.

اگرچه ویویان ری‌یر به ظاهر موفق‌ترین فرد در میان سه همکلاسی قدیمی است که دوباره به هم پیوسته‌اند، اما با غرق شدن در زندگی آمیخته به فساد و مواد مخدر، همه چیز را از دست می‌دهد.

از آنجایی که خونتا تنها زنی است که می‌تواند از یک کوه خطرناک بالا برود، روستاییان او را جادوگر می‌پندارند.

آن‌ها که در یک شب زمستانی توسط همسرانشان از خانه بیرون انداخته شده‌اند، تلاش می‌کنند سگ کوچک خود را مخفیانه به آپارتمانی ببرند که ورود سگ به آن ممنوع است.

استنلی و اولیور که توسط قاضی بومونت عصبانی از شهر اخراج شده‌اند، با یک مست خوش‌مشرب آشنا می‌شوند که آن‌ها را به عمارت مجلل خود دعوت می‌کند. مرد مست نمی‌تواند کلیدش را پیدا کند، اما پسرها راهی برای ورود پیدا می‌کنند و باعث غش کردن زن غافلگیرشده داخل خانه می‌شوند.

اگرچه استن و اولی ماهی‌فروشان موفقی هستند، اما استن اولی را متقاعد می‌کند که باید خودشان هم ماهیگیر شوند؛ ولی آماده کردن یک قایق برای سفر دریایی کار آسانی نیست.

یک سرباز جوان فرانسوی در جنگ جهانی اول، وقتی سربازی آلمانی را می‌کشد که مانند خودش یک سرباز وظیفه بااستعداد در موسیقی بوده و هر دو در یک کنسرواتوار موسیقی در فرانسه تحصیل کرده بودند، دچار عذاب وجدان شدیدی می‌شود. این واقعیت که این اتفاق در زمان جنگ رخ داده، از گناه او نمی‌کاهد. او به آلمان سفر می‌کند تا با خانواده آن مرد ملاقات کند.

«بارتوش نشان داد که انیمیشن می‌تواند شاعرانه باشد... این بارتوش بود که برای نخستین بار جرئت کرد به انیمیشن ابعاد یک هنر والا را ببخشد و به آن اعتماد کرد تا صدای دردش باشد، قلبش را عریان کند و از امیدش به آینده‌ای بهتر بگوید؛ آینده‌ای که خودش هرگز آن را ندید.»؛ الکساندر الکسیف و کلر پارکر، ۱۹۶۹.