آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

این آخرین مستند از مجموعه «ماجراهای واقعی زندگی» به نظر می‌رسد یکی از بهترین‌های آن نیز باشد؛ جایی که ما به اعماق جنگل‌های آمریکای جنوبی می‌رویم تا زندگی جگوار را تماشا کنیم. مستند «گربه جنگل» صمیمانه‌تر از آثار مشابه خود است و به شخصیت‌های فردی حیوانات اجازه خودنمایی می‌دهد. شخصیت‌های اصلی این مستند یک جفت جگوار هستند (که یکی از آن‌ها سیاه است)؛ مبارزه آن‌ها به عشق و کمی بعد به تولد دو توله (که هر کدام شبیه به یکی از والدین هستند) منجر می‌شود.

«آواز استیرن» یک فیلم مستند فرانسوی محصول سال ۱۹۵۸ به کارگردانی آلن رنه است. این فیلم به سفارش گروه صنعتی فرانسوی «پشینه» و برای برجسته کردن مزایای پلاستیک ساخته شد.

یان اشمیت و پاول یوراچک در این مستند کوتاه و فانتزی، توجه خود را به مشکل خودروهای رهاشده و بی‌صاحب در چکسلواکی معطوف می‌کنند.

فیلم «من، یک سیاهپوست» برنده جایزه معتبر لویی دلوک در سال ۱۹۵۸، نقطه عطفی در جدایی ژان روش از مردم‌نگاری سنتی و روی آوردن او به استراتژی‌های مشارکتی و بداهه‌پردازانه‌ای بود که خود آن را «مردم‌نگاری مشترک» و «قوم‌داستان» می‌نامید. این فیلم یک هفته معمولی از زندگی مردان و زنانی اهل نیجر را به تصویر می‌کشد که برای کار به ابیجان در ساحل عاج مهاجرت کرده‌اند.

«آرایا» یک معدن نمک طبیعی و قدیمی واقع در شبه‌جزیره‌ای در شمال شرقی ونزوئلا است که در سال ۱۹۵۹، یعنی پانصد سال پس از کشف توسط اسپانیایی‌ها، همچنان به صورت دستی استخراج می‌شد. این مستند به تصویر کشیدن زندگی کارگران نمک و روش‌های کهن کار آن‌ها پیش از ناپدید شدن همیشگی این شیوه‌ها با ورود استخراج صنعتی می‌پردازد.

این مستند که در جشنواره جاز نیوپورت در سال ۱۹۵۸ فیلم‌برداری شده است، تصاویری از آب و شهر را با نوازندگان و تماشاگران تلفیق می‌کند. فیلم از روز به شب و از موسیقی بداهه به موسیقی مذهبی گاسپل پیش می‌رود. این یک فیلم کنسرت است که آرامش، اوقات فراغت و موسیقی جاز را در زمان و مکانی خاص به تصویر می‌کشد.

چندین داستان که مناظر و حیات وحش هند را به تصویر می‌کشند با تصاویر مستند ترکیب شده‌اند.

در یک روز زمستانی، زنی در کنار پنجره حرکات کششی انجام می‌دهد و سپس در وان آب می‌نشیند. او خوشحال است. همسرش در کنار اوست؛ نماهای نزدیکی از چهره زن، شکم باردار او و دست‌های مرد که او را نوازش می‌کنند دیده می‌شود. او زایمان می‌کند: ما بیرون آمدن سر نوزاد و سپس خود زایمان را می‌بینیم؛ تماشا می‌کنیم که چگونه دست‌هایی بند ناف را گره زده و می‌برند. مادر با کمک دست‌های حاضر، جفت را خارج می‌کند. نوزاد که یک دختر است، شیر می‌خورد. فیلم هر از گاهی به صحنه وان حمام بازمی‌گردد. در پایان، پدر هیجان‌زده است و مادر و دختر در حال استراحت هستند.

پرتره‌ای گروهی و به سبک مستندهای خبری از توکیو در سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸، که با تلفیق عکاسی، پویانمایی و تصاویر تاریخی، کار، آیین‌ها و زندگی شبانه این شهر را در لحظه‌ای که به بزرگ‌ترین کلان‌شهر جهان تبدیل شد، به تصویر می‌کشد.

این مستند کوتاه که در کارخانه‌های شیشه‌سازی لردام و اسخیدام فیلم‌برداری شده، نحوه کار شیشه‌گران را به تصویر می‌کشد. اما به لطف تدوین فوق‌العاده که حرکات دست‌ها و ماشین‌آلات را به یک باله شباهت داده، این اثر به یک شاهکار سینمایی تبدیل شده است. صحنه‌ای که در آن صدای خود هانسترا در حال شمردن بطری‌ها شنیده می‌شود تا اینکه یکی از آن‌ها می‌شکند، نشان می‌دهد که صنعت بدون دخالت انسان کامل نیست.