آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

اودوم تپانیچ، کمدین استندآپ تایلندی، به صحنه بازمی‌گردد و با شوخ‌طبعی منحصربه‌فرد خود، از همه‌چیز، از معاینات پروستات گرفته تا مراسم تشییع جنازه، گلایه می‌کند.

یک زمین‌شناس راهی سفری ۲۰ ساله می‌شود تا مشخص کند آیا رویدادهای فیزیکی گزارش‌شده در روز مصلوب شدن مسیح همان‌طور که روایت شده رخ داده‌اند یا خیر.

این نگاه واقعی به عملیات‌های ضدتروریستی اف‌بی‌آی، دسترسی بی‌واسطه‌ای به هر دو سوی یک عملیات فریب را فراهم می‌کند: مخبر دولتی و هدف افراط‌گرا شده.

بورئالیس یک مستند سینمایی منحصر‌به‌فرد است که به اعماق جنگل‌های برفی نمادین کانادا می‌رود تا درک کند درختان صنوبر سیاه و توس چگونه زندگی را تجربه می‌کنند، با یکدیگر حرف می‌زنند و تصمیم می‌گیرند که چه زمانی وقت آن است که خود را به آتش بکشند.

یک سناریوی واقعی از «تام و جری» در این مستند دلگرم‌کننده به تصویر کشیده می‌شود؛ داستانی درباره گربه خانگی یک خانواده که به دنبال موش خانگی‌ای می‌افتد که توسط صاحبان قبلی جا مانده است.

شانتال بیرمن زندگی خود را وقف دفاع از سقط جنین و حقوق زنان کرده است. او در آستانه ۷۰ سالگی، هیچ قصدی برای بازنشستگی از شغل مامایی ندارد. این فیلم جاده‌ای که در مجتمع‌های مسکونی حومه پاریس می‌گذرد، از لحظات دردناک تا تجربیات لذت‌بخش، نگاهی ویژه به جایگاه مادران در جامعه دارد و بینشی منحصر‌به‌فرد از آن لحظه حساس «بازگشت به خانه» ارائه می‌دهد.

این مستند با حضور مجموعه‌داران، دلالان، حراج‌گذاران و طیف گسترده‌ای از هنرمندان، از جمله چهره‌های محبوب بازار هنر مانند جورج کوندو، جف کونز، گرهارد ریشتر و نژیدکا آکونیلی کرازبی، به بررسی نقش هنر و اشتیاق هنری در جامعه مادی‌گرا و مصرف‌گرای امروز می‌پردازد.

بوریس روبیچ به اصطلاح یک آدم معمولی است. با این حال، یک شب شخصی تلاش می‌کند به او شلیک کند. تحقیقات پلیس به هیچ نتیجه‌ای نمی‌رسد؛ نه دشمنی پیدا می‌شود و نه مظنونی. می‌توان گفت بوریس آخرین کسی است که کسی بخواهد او را بکشد. پس از اینکه پلیس پرونده را می‌بندد، بوریس تصمیم می‌گیرد خودش دست به کار شود. همان‌طور که او به دنبال مظنون می‌گردد، شاهد شکل‌گیری یک تراژدی کمدی از مردی هستیم که می‌فهمد آدم‌های بسیار بیشتری از آنچه تصور می‌کرد از او متنفرند و تصویری که از زندگی خودش داشته، توهمی بیش نبوده است.

هریس در این پرتره بی‌تکلف و غم‌انگیز از زادگاهش، سنت لوئیس، دوربین ۱۶ میلی‌متری سیاه و سفید خود را رها می‌کند تا در محله‌های رو به زوال بخش شمالی شهر پرسه بزند؛ منطقه‌ای که تقریباً به طور انحصاری محل سکونت آفریقایی‌تباران طبقه کارگر و کم‌درآمد است. دوربین با عبور از خیابان‌های خالی، نمای خانه‌هایی که زمانی باشکوه بودند و ورود به ساختمان‌های مخروبه، تصویری بی‌طرفانه اما در نهایت محکوم‌کننده از غفلت و بی‌تفاوتی شهری ارائه می‌دهد. به شکلی تاثیرگذار، انسان‌ها به ندرت دیده می‌شوند؛ حضور آن‌ها در پس‌زمینه صوتی با صدای گام‌های وهم‌آور، تلفنی بی‌پاسخ و روایت‌های صوتی پراکنده از منابع یافت‌شده احساس می‌شود.

خولیان مورنو در سن ۸۹ سالگی، آخرین سفر اتوبوسی خود را به ال پاسو در تگزاس انجام می‌دهد تا با دختران و نوه‌هایش دیدار کند؛ سفر طولانی و دشواری که دهه‌ها بدون وقفه هر ماه آن را انجام داده است. او پس از بازگشت به روستای خود در مکزیک، در زمین خالی کنار خانه‌اش شروع به ساختن یک خانه می‌کند. در غیاب سفرهای حضوری او، آیا این خانه جدید می‌تواند فاصله میان او و عزیزانش را پر کند؟