آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

زندگی و میراث جنجالی کارل سندبرگ، برنده سه جایزه پولیتزر را از طریق تصاویر آرشیوی و مصاحبه با پیت سیگر، زنده‌یاد استادز ترکل و نورمن کوروین، خانواده، شاعران و پژوهشگران بررسی کنید. در بخش عمده‌ای از قرن بیستم، کارل سندبرگ (۶ ژانویه ۱۸۷۸ تا ۲۲ ژوئیه ۱۹۶۷) نمادی از تجربه آمریکایی و سخنگوی «مردم» بود. سندبرگ به عنوان یکی از موفق‌ترین نویسندگان زبان انگلیسی، سه بار برنده جایزه پولیتزر شد؛ دو بار برای اشعارش (پوسته‌‌های ذرت در ۱۹۱۸ و مجموعه اشعار در ۱۹۵۰) و یک بار برای بخشی از زندگی‌نامه شش‌جلدی‌اش درباره لینکلن (آبراهام لینکلن: سال‌های جنگ در ۱۹۳۹). او همچنین روزنامه‌نگاری پیشگام، گردآورنده ترانه‌های محلی، قصه‌گوی کودکان، سازمان‌دهنده و فعال سیاسی، رمان‌نویس، خودزندگینامه‌نویس و اجراکننده‌ای جذاب بود. با این حال، پس از مرگش، میراث ادبی سندبرگ کم‌رنگ شد و اشعار او که روزگاری در مدارس سراسر آمریکا تدریس می‌شد، زیر بار انتقادهای شدید منتقدان کنار گذاشته شد.

در هلند، افراد حتی در سن ۱۷ سالگی می‌توانند به طور رسمی درخواست کمک قانونی برای خودکشی کنند. ودای نوزده ساله کاملاً مطمئن است که این همان چیزی است که می‌خواهد. او پس از سال‌ها مشکلات روحی، حملات پانیک و اقدام به خودکشی، کارش با این زندگی تمام شده است. با این حال، قبل از اینکه پزشکان حتی درخواست او را بررسی کنند، او باید در یک دوره درمانی نه ماهه شرکت کند.

سه زن در حین تور سوئد برای اجرای نمایش تئاتری «لیزیستراتا» در برابر تماشاگرانی که اغلب متوجه داستان نمی‌شوند، متوجه می‌شوند که زندگی و ازدواج خودشان در نمایشنامه آریستوفان منعکس شده است. به زودی، درام روی صحنه، واقعیت پشت صحنه و فانتزی‌های سورئالیستی با یکدیگر تلاقی پیدا می‌کنند.

در یک اجرای استندآپ کمدی پرانرژی و آزاد در استادیوم شلوغ مونترال، این کمدین داستان‌هایی درباره حوادث ناگوار پینت‌بال، خرابکاری‌های مک‌دونالد و موارد دیگر را به اشتراک می‌گذارد.

لالایی‌ها اولین ارتباط ما با جهان هستند؛ تجربه‌ای جهانی که همه ما در آن شریک هستیم، با این حال عمیقاً شخصی باقی می‌ماند. «آیا ترانه‌ای را به یاد می‌آورید که مادرتان برای خوابیدن شما می‌خواند؟» این سوالی است که تامارا ترامپ و یوهان فاینت از افرادی که در خیابان‌های برلین ملاقات می‌کنند می‌پرسند.

دو برادر در مونبار واقع در بورگوندی زندگی می‌کنند. آن‌ها تصمیم می‌گیرند برای تعطیلات تابستانی به دیدن مادرشان در سن ژان دو لوز بروند، چون خیلی وقت است او را ندیده‌اند و این کار خوشحالش می‌کند؛ دلایل برای این سفر کم نیست. آن‌ها یک کاروان مسافرتی دست‌دوم می‌خرند و تصمیم می‌گیرند خود را به دست جاده بسپارند و یک سفر برادرانه را در سراسر فرانسه آغاز کنند. فقط خودشان دو نفر. اما ناگهان یک زن جوان و دوست‌داشتنی سر راهشان قرار می‌گیرد...

مارتین نیول که از نظر بسیاری یک چهره تاثیرگذار در تاریخ فرهنگ کاست و ضبط خانگی شناخته می‌شود، از دهه ۱۹۷۰ بخش جدایی‌ناپذیری از صحنه موسیقی بریتانیا بوده و فعالیت حرفه‌ای او در موسیقی بیش از شش دهه را در بر می‌گیرد. آثار او توسط اندی پارتریج از گروه ایکس‌تی‌سی تهیه‌کنندگی شده و او برای افرادی چون کاپیتان سنسیبل از گروه د دمد ترانه نوشته است. اگرچه بی‌انصافی است اگر او را «ناشناخته» بنامیم، اما او هرگز مستقیماً در کانون توجهات نبوده است. این فیلم به معرفی کارنامه هنری شگفت‌انگیز و آثار زندگی این هنرمند می‌پردازد؛ کسی که علاوه بر اینکه پرکارترین شاعر معاصر بریتانیا و یک باغبان حرفه‌ای است، امروزه نیز به ضبط و انتشار موسیقی ادامه می‌دهد.

مستندی شامل مصاحبه با یهودا لرنر که در ۱۷ سالگی در شورش زندانیان در اردوگاه مرگ سوبیبور تحت اداره نازی‌ها شرکت داشت. این اثر در اصل برای قرار گرفتن در مستند «شوا» ساخته کلود لانزمن در سال ۱۹۸۵ فیلم‌برداری شده بود.

در سال ۱۹۷۶ کتابی با عنوان «موجود» منتشر شد که توجه علاقه‌مندان و پژوهشگران پاگنده را در سراسر ایالت پنسیلوانیا به خود جلب کرد. از آن زمان، این کتاب به پراستنادترین اثر در زمینه پاگنده تبدیل شده است. اما نویسنده آن که بود و آیا حقیقتی در این داستان وجود داشت؟ راز پشت پرده نویسنده و این داستان جذاب معروف به «موجود» هرگز حل نشده است. آیا این یک فریبکاری پیچیده بود یا واقعاً بقایای یک پاگنده در تپه‌های پنسیلوانیا دفن شده است؟

مادری به دنبال اولین فردی می‌گردد که تا به حال ابتلای او به اوتیسم تشخیص داده شده است؛ مردی مسن که اکنون در روستایی در میسیسیپی زندگی می‌کند. او می‌خواهد بداند آیا داستان زندگی این مرد نویدبخش آینده‌ای روشن برای پسر اوتیستیک خودش هست یا خیر. سفر او تاریخچه‌ای تکان‌دهنده از بی‌رحمی و مهربانی را آشکار می‌سازد که تحت تاثیر عواملی چون نژاد، پول و امتیازات طبقاتی شکل گرفته است؛ اما در نهایت به این امید ختم می‌شود که بسیاری از ما در حال یادگیری حمایت از کسانی هستیم که با دیگران «تفاوت» دارند.