آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

اولین فیلم از سه‌گانه سینمااسکوپ فیلم‌های کوتاه پیتر چرکاسکی، نگاهی تکه‌تکه به تصاویری است که با ریتمی آشفته می‌تپند و برای پیدا کردن جا در پالت او با حاشیه‌های سفید می‌جنگند. قاب‌های آینه‌ای که توسط حاشیه سفید شکافته می‌شوند و سعی می‌کنند دوباره مانند قطب‌های یک آهنربا به هم بپیوندند، و قطاری که به ایستگاه نزدیک می‌شود و در آشوبی سوزان با خود برخورد می‌کند.

زن جوانی به سمت خانه‌ای می‌رود که روحی بالقوه خطرناک در آن حضور دارد که او را عذاب می‌دهد. زن تلاش می‌کند با خود فیلم بجنگد، در حالی که فیلم شروع به فروپاشی دنیا می‌کند.

دو دوست صمیمی دوران کودکی به دلیل ۲۵ سال سوءتفاهم در بحبوحه درگیری‌های فزاینده در ایرلند شمالی از هم جدا می‌شوند. مسیر زندگی این دو پسر بسیار متفاوت پیش می‌رود تا اینکه جو برای اولین بار همراه با دختر ۲۴ ساله‌اش، پاتریشیا، به وطن خود بازمی‌گردد. در غیاب او، پدی با مری، نامزد سابق جو، ازدواج کرده است. تمام آن سال‌ها پیش چه اتفاقی افتاد؟ آیا زخم‌های کهنه التیام می‌یابند؟ پاسخ این سوالات به یک اندازه خنده‌دار و تاثیرگذار است.

زنی تنها روی صندلی پشت میزی در اتاقی در یکی از طبقات بالای یک آسایشگاه نشسته است. نورافکن‌های قوی شب را روشن می‌کنند و گاهی به پنجره او می‌تابند. او مدادها را می‌تراشد و روی صفحه‌ای از یک دفترچه می‌نویسد. نوک مداد اغلب زیر فشار انگشتانش می‌شکند. او نوک‌های شکسته را بیرون پنجره روی لبه می‌گذارد. شخصیتی شیطانی در همان نزدیکی است، متحرک اما ساخته‌شده از کاه یا گل، نه از گوشت و پوست. او نوشتن خود را تمام می‌کند، کاغذ را از دفتر جدا می‌کند، آن را تا می‌کند، در پاکت می‌گذارد و از شکاف در بیرون می‌اندازد. آیا او برای شوهرش می‌نویسد؟ «عزیزم، بیا.»

پسری موجود عجیبی را در ساحل پیدا می‌کند و تصمیم می‌گیرد در دنیایی که همه فکر می‌کنند چیزهای بسیار مهم‌تری برای توجه کردن وجود دارد، خانه‌ای برای او پیدا کند.

آخرین همکاری آرتوازد پلشیان و میخائیل وارطانوف فیلمبردار، یک فیلم جستار درباره چوپانان ارمنستان و تضاد و هماهنگی میان انسان و طبیعت است که با موسیقی «چهار فصل» ویوالدی همراه شده است.

فیلم ۲۰۸۱ آینده‌ای پادآرمان‌شهری را به تصویر می‌کشد که در آن به لطف متمم ۲۱۲ قانون اساسی و هوشیاری بی‌وقفه اداره کل تعدیل ایالات متحده، بالاخره همه با هم «برابر» شده‌اند. افراد قوی وزنه‌های سنگین به خود می‌بندند، زیبارویان ماسک می‌زنند و افراد باهوش گوشی‌هایی به گوش دارند که با پخش صداهای بلند مانع از آن می‌شود که از هوش خود سوءاستفاده کنند.

این مستند برنده جایزه اسکار، نگاهی می‌اندازد به کودکانی که پس از فاجعه نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ با بیماری‌های قلبی وخیم متولد شده‌اند.

پسربچه‌ای در دنیایی خاکستری که تحت تسلط بزرگسالان کسل‌کننده است، اعماق پنهان وان حمام خود را کشف و جستجو می‌کند.

در یک سردخانه، پزشکان قانونی روی جسدهای ارجاع‌شده کالبدشکافی انجام می‌دهند. «استن برکج با دوربین خود وارد یکی از مکان‌های ممنوعه و هولناک فرهنگ ما یعنی اتاق کالبدشکافی می‌شود. جایی که در آن، به طور معکوس، به زندگی ارج ارجاع داده می‌شود؛ چرا که وجود دارد تا تایید کند هیچ‌یک از ما نباید بمیرد بدون اینکه دقیقا بدانیم چرا. همه ما، در قامت پزشک قانونی، باید این موضوع را برای خودمان و با چشمان خودمان ببینیم. این اتاقی مملو از صمیمیت‌های هولناک و خاص است، آخرین سنگر فردیت. در اینجا کابوس مبهم ما از مرگ، نام و چهره دیگران را به خود می‌گیرد. این فرآیند آخر نیازمند یک شاهد است؛ و اینکه چه ایده‌ای ممکن است در نهایت خود را وارد جهان محسوس کرده باشد را هنوز به سختی می‌توانیم حدس بزنیم، زیرا به نظر می‌رسد دوربین یک شاهد عینی بی‌نقص است که با شفقت کامل به جایی خیره می‌شود که ما به سختی تاب نگاه کردن به آن را داریم.» هولیس فرامپتون