آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

فرد بکی کوهنورد افسانه‌ای آمریکایی ملقب به «کیسه‌خواب» است که نامش با احترام و نجوا در کنار آتش کمپ‌ها برده می‌شود. صعودهای پیشگامانه و سبک زندگی این کوهنورد سرکش، میراثی نمادین بر جای گذاشته که همچنان الهام‌بخش نسل‌هاست.

بسیاری از مردم فضا را خلاءی آرام، متروک و خالی تصور می‌کنند، اما شواهد جدید نشان می‌دهد که فضا مملو از فعالیت‌هایی فراتر از درک ماست. همان‌طور که ما کاوشگرهای ویجر و پایونیر را به خارج از منظومه شمسی فرستادیم، بیگانگان نیز کاوشگرهای خود را دارند که ممکن است از اوایل قرن هفدهم وارد شده باشند. در حالی که تسلا اولین کسی بود که با استفاده از امواج رادیویی با موفقیت با جهان‌های همسایه ارتباط برقرار کرد، ما اخیراً سیگنال‌هایی از منابع هوشمند دریافت کرده‌ایم. در سال ۱۹۸۹، کاوشگر فضایی فوبوس ۲ روسیه درست قبل از قطع ارتباط، از یک یوفو روی سطح مریخ عکس گرفت. دانشمندان تشخیص داده‌اند که این سفینه واقعی و دارای شکل بیضی نازک با طول بیش از ۲۰ مایل بوده است. ما در فضای بیرونی تنها نیستیم و در حالی که بیگانگان ممکن است در حال آغاز تماس باشند، ممکن است همین حالا هم اینجا حضور داشته باشند.

این داستان قهرمان گمنام عکاسی است: هری برتون، مردی که تصاویرش از کاوش‌های توت‌عنخ‌آمون در دهه ۱۹۲۰ جنجالی جهانی به پا کرد. مکان‌های شگفت‌انگیزی را که برتون در آن‌ها کار می‌کرد، از جمله مقبره توت‌عنخ‌آمون و معابد اطراف آن، کاوش کنید.

آمریکا چگونه از فیلم «ایزی رایدر» به دونالد ترامپ تغییر یافت؟ چه بر سر رویاها و آرمان‌شهرهای دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ آمد؟ افرادی که در آن دوران طلایی زندگی کرده‌اند، امروز درباره آن چه فکر می‌کنند؟ آیا واقعاً آن‌ها همه چیز را خراب کردند؟ این فیلم جاده‌ای غم‌انگیز و مرثیه‌وار که با فرمت سینماسکوپ از نیوجرسی تا کالیفرنیا فیلم‌برداری شده است، پرتره‌ای از یک آمریکای سردرگم، پیچیده و ملتهب را یک سال پس از آغاز مبارزات انتخاباتی به تصویر می‌کشد. آن دوران طلایی به آخرین مرز رمانتیک آن تبدیل شده و آمریکای تسلی‌ناپذیر در آستانه کشیدن ماشه‌ای به نام ترامپ است.

یک خانواده قربانی جذابیت‌های فریبنده همسایه‌ای می‌شوند که دختر نوجوان آن‌ها را می‌رباید؛ آن هم نه یک بار، بلکه دو بار.

روایتی از زندگی و بیماری روانی روت لیتوف، هنرمند و عکاس نیویورکی، و تلاش خواهرش برای کنار آمدن با خودکشی تراژیک او.

مستند «مرد موش‌کور» داستان ران را دنبال می‌کند؛ مردی ۶۶ ساله و مبتلا به اوتیسم که پنج دهه گذشته را صرف ساختن سازه‌ای ۵۰ اتاقه در حیاط پشتی خانه والدینش کرده است. ران بدون استفاده از میخ یا ملات، سازه‌هایی با تعادل بی‌نظیر از مواد بازیافتی که در جنگل‌های اطراف خانه‌اش در پنسیلوانیای غربی پیدا می‌کند، می‌سازد. وقتی پدر ران فوت می‌کند و او با مادر ۹۰ ساله‌اش تنها می‌ماند، خواهر و برادرانش باید تصمیم بگیرند چه چیزی برای ران که هرگز به طور رسمی اوتیسم او تشخیص داده نشده بهترین است، به خصوص زمانی که مادرش دیگر توانایی مراقبت از او را ندارد. دوستان ران در تلاش برای یافتن پول جهت نگه داشتن او در خانه‌اش، با هم متحد می‌شوند تا عمارت افسانه‌ای را که ران اصرار دارد در جنگل متروکه رها شده، پیدا کنند. اما آیا آن‌ها موفق به پیدا کردن آن خواهند شد؟ و مهم‌تر از همه، آیا اصلاً چنین عمارتی وجود دارد؟ این داستان یک زندگی خارق‌العاده، یک خانواده و زیبایی متفاوت اندیشیدن است.

مستندی درباره اینکه چگونه یک نهاد فرهنگی و جمعیتی برجسته، هم فعالیت‌های سنتی خود را حفظ می‌کند و هم خود را با انقلاب دیجیتال وفق می‌دهد.

پیروزی ایرلند بر ایتالیا در جام جهانی ۱۹۹۴ در نیوجرسی، همچنان مایه افتخار ایرلندی‌هاست. اما این افتخار با خاطرات یک قتل‌عام تلخ همراه است: تروریست‌ها به روی مردم شلیک کردند و شش بی‌گناه را در حالی که مشغول تماشای مسابقه در یک کافه کوچک روستایی در ایرلند شمالی بودند، به قتل رساندند. به طرز عجیبی، هیچ‌کس هرگز برای این جنایت متهم نشد. برای بیش از بیست سال، خانواده‌های قربانیان به دنبال پاسخ بوده‌اند. اکنون، سرانجام، شاید آن‌ها پاسخ را یافته باشند. اما آنچه می‌آموزند، یک پرونده قتل مرموز را به یک تحقیق بزرگ‌تر و مرتبط با همه ما تبدیل می‌کند: وقتی دولت‌ها حقیقت را پنهان می‌کنند چه اتفاقی می‌افتد؟

ادای احترامی به فیلمی جذاب ساخته آلفرد هیچکاک در سال ۱۹۵۸ با بازی جیمز استوارت و کیم نوواک، و به شهر سان‌فرانسیسکو در کالیفرنیا، جایی که این جادو در آن خلق شد؛ اما در عین حال یک چالش: چگونه می‌توان بدون استفاده از تصاویر خود فیلم، به یک شاهکار ادای احترام کرد؟ چگونه می‌توان این کار را صرفاً با جمع‌آوری تصاویری از منابع مختلف انجام داد که همگی تحت تأثیر نفرین یک مه سبز مرموز هستند که به نظر می‌رسد باعث سرگیجه‌ای مهارناپذیر می‌شود…