آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

این سفر با روایت صمیمانه از روسیه به روتردام، از طریق ریل، جاده و کشتی فنلاندی، تأملی مالیخولیایی درباره الوهیت، زمان و مکان در هنر، هدف (یا فقدان آن) و تنهایی روح است. عبور از مناظر برفی مه‌آلود، شهرهایی که نیم‌نگاهی به آن‌ها می‌افتد و تلاطم یخی دریای شب.

فیلم «یک زندگی متواضعانه» کاملاً به عنوان خود وفادار است؛ مطالعه‌ای مستند از دنیای روزمره اومنو ماتویوشی، پیرزنی که در خانه‌ای کوهستانی و دورافتاده در استان نارای ژاپن زندگی می‌کند.

فیلمی مستند درباره سرگئی کوزینتسف، کارگردان روس.

الکساندر سوکوروف با ساختن فیلم‌هایی درباره هنرمندان و نقاشی‌هایشان، گنجینه‌های موزه ارمیتاژ را دوباره به زیر نور می‌آورد. او اوبر روبر، نقاش فرانسوی را انتخاب کرده است که مدت زیادی را در ایتالیا گذراند و علاقه‌اش خلق مناظر ویرانه‌های باستانی و تصویرگری ناتورالیستی از دوران گذشته بود. او نزد ثروتمندانی که آثارش را می‌خریدند موفق بود. دوربین روی نقاشی‌ها حرکت می‌کند در حالی که سوکوروف از دورانی شاد سخن می‌گوید؛ زمانی که هنرمند با روح زمانه یکی بود و با سلیقه مشتریانش موافقت داشت. تصاویر بریده‌بریده‌ای از یک اجرای تئاتر «نو» ژاپنی بر روی پرده نشان می‌دهد که آن دوران چقدر از ما دور شده است. برای توصیف آنچه امروز همه می‌دانند، نیازی به کلمات نیست.

سفری سوررئال از روحی سرگردان که در تاریکی بی‌پایان در چشم‌انداز زمانی یک دهکده ماهیگیری عجیب و منزوی متعلق به دوران فئودالی پرسه می‌زند. روح سرگردان که توسط مجموعه‌ای از اتاق‌های با نور اندک هدایت می‌شود، با ارواح باستانی روبرو می‌شود که کالبد فیزیکی به خود می‌گیرند و داستان‌های شخصی خود را از زندگی روزمره، فقدان و تراژدی در جامعه روستایی بازگو می‌کنند. روح که از ملاقات اولیه خود با پیرزنی با حواس‌پرت کنجکاو شده است، به خانه او بازمی‌گردد تا یک سوال اساسی بپرسد: «خوشبختی چیست؟»؛ پرسشی وجودی که با فروتنی ذاتی و ندانستنی پذیرفته‌شده، به سادگی پاسخ داده می‌شود.

این فیلم کوتاه از متریال تدوین‌شده برای مستند پنج‌ساعته سوکوروف به نام «صداهای معنوی» به دست آمده است.

یک نگهبان شب جوان در موزه آنتون چخوف در یالتا با مزاحمی مرموز و خسته مواجه می‌شود که به نظر می‌رسد خودِ این نمایشنامه‌نویس است که از دنیای مردگان بازگشته است. در طول یک شب، این دو نفر مجموعه‌ای از تعاملات آرام و وجودی را در اتاق‌های حفظ‌شده این عمارت با هم تجربه می‌کنند.

دفتر ریاست‌جمهوری لیتوانی، سال ۱۹۹۰. در داخل، سکوت حکم‌فرماست که با فریادهای جمعیت بیرون از پنجره‌های ساختمان دولتی در تضاد است. در عین حال، این سکوت در سکوت عمیق چندین زن که چهره‌هایشان برای مدتی طولانی بر پرده باقی می‌ماند، منعکس می‌شود. سکوت با موسیقی شکسته می‌شود؛ رئیس‌جمهور پیانو می‌نوازد.

داستانی درباره زندگی خانواده شالیاپین و تعمیمی احساسی از زندگی مردم در لنینگراد مدرن.

مانند بسیاری از فیلم‌های اولیه سوکوروف، این فیلم دو تاریخ دارد: اولی تاریخ ساخت آن است (که فیلم در آن زمان توقیف شد) و دومی تاریخ تدوین نهایی و اکران عمومی قانونی. فیلم شامل تصاویر آرشیوی آلمانی و شوروی از جنگ جهانی دوم، به طور دقیق‌تر از پایان جنگ است. تلاشی برای ساخت یک مستند در مقیاس بزرگ با این موضوع در سینمای شوروی دهه ۱۹۶۰ صورت گرفته بود: فیلم «فاشیسم معمولی» ساخته فیلم‌ساز برجسته شوروی، میخائیل رم، به یک بررسی کلاسیک و گذشته‌نگر درباره فاشیسم تبدیل شده بود. اما سوکوروف از قدرت بیانگر تصاویر مستند به شیوه‌ای کاملاً متفاوت استفاده می‌کند. او به دنبال جمع‌آوری مطالب برای ترسیم تصویری گسترده از جنایات نازی‌ها نیست.