آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

پولین کیل (۱۹۱۹-۲۰۰۱) بدون شک یکی از بزرگترین نام‌ها در نقد فیلم بود. او که متولد کالیفرنیا بود، اولین نقد خود را در سال ۱۹۵۳ نوشت و در سال ۱۹۶۸ به «نیویورکر» پیوست. کیل که به خاطر سبک نوشتاری بسیار جسورانه و پرشور خود ستایش و به دلیل نقدهای ذهنی و گاه بی‌رحمانه‌اش مورد انتقاد قرار می‌گرفت، نوشته‌هایش به شکلی تازه و عمیق در تجربه او از تماشای فیلم به عنوان یک تماشاگر ریشه داشت. او به یک اندازه محبوب و منفور بود؛ محبوب برای منتقدان دیگری که به شدت تحت تأثیر او بودند و منفور برای فیلمسازانی که فیلم‌هایشان را در هم می‌کوبید. کیل فیلم‌هایی را که از آن زمان به آثار کلاسیک تبدیل شده‌اند، مانند «اشک‌ها و لبخندها» نابود کرد و از آثار دیگری مانند «بانی و کلاید» تمجید کرد. او همچنین از دشواری‌های همیشگی زنان در سینما و نقد فیلم آگاه بود و سرسختانه با سکسیسم، هم در نقدهایش و هم در حضورهای رسانه‌ای‌اش مبارزه کرد.

این مستند رندی بکمن، موسیقی‌دان برنده جایزه کانادایی را در حالی که مشغول خلق آهنگ پرطرفدار بعدی خود است دنبال می‌کند و شامل تصاویر، عکس‌ها و اسناد آرشیوی نایابی است که برای دهه‌ها در اتاوا نگهداری می‌شدند.

با بازی قهرمانان سابق جهان، برت هارت و بیلی گراهام، مستند «۳۵۰ روز» نگاهی واقعی به پشت پرده زندگی طاقت‌فرسای آن‌ها در سفرهای کاری ۳۵۰ روز از سال و تأثیر این سبک زندگی بر ازدواج، خانواده و سلامت جسمی و روانی آن‌ها دارد. این فیلم با حضور گرگ ولنتاین، تیتو سانتانا، پل «آقای شگفت‌انگیز» ارندورف، عبدالله قصاب، وندی ریشتر، بیل ایدی، نیکولای ولکوف، استن هنسن، آنجلو موسکا، لکس لوگر و دیگران، شامل برخی از آخرین مصاحبه‌های انجام‌شده با جرج «حیوان» استیل، جیمی «سوپرفلای» اسنوکا، اکس بیکر، وولف‌من، دان فارگو و آنجلو ساولدی ۹۹ ساله است.

در سال ۱۹۳۷، رژیم نازی دو نمایشگاه در مونیخ برگزار کرد: یکی برای بدنام کردن «هنر منحط» (که به طور سیستماتیک آن‌ها را غارت و نابود می‌کردند) و دیگری که شخصاً توسط هیتلر سازماندهی شده بود، برای تجلیل از «هنر کلاسیک». این مستند جذاب و همه‌جانبه، رابطه پیچیده نازی‌ها با هنر کلاسیک و مدرن را آشکار می‌سازد و تعداد شگفت‌انگیزی از شاهکارهای هنرمندانی چون بوتیچلی، کله، ماتیس، مونه، شاگال، رنوار و گوگن را در کنار داستان‌های انسانی از بدنام‌ترین دوران قرن بیستم به تصویر می‌کشد. فیلم «هیتلر در برابر پیکاسو» به عنوان یک داستان کارآگاهی مدرن که شیفتگی نازی‌ها به خلاقیت هنری را بررسی می‌کند، تاریخ، هنر و درام انسانی را برای خلق یک تجربه سینمایی فراموش‌نشدنی با هم ترکیب می‌کند.

جدیدترین فیلم کمپانی تیتون گرویتی با نام «قصیده‌ای برای مویر»، جرمی جونز، اسنوبوردر حرفه‌ای، ماجراجو و بنیان‌گذار انجمن «از زمستان‌هایمان محافظت کنیم» را با النا هایت، ورزشکار دو دوره المپیک همراه می‌کند. آن‌ها یک سفر اکتشافی ۴۰ مایلی با پای پیاده را به اعماق حیات‌وحش جان مویر در کالیفرنیا آغاز می‌کنند. سفر آن‌ها چالش‌های کمپینگ زمستانی، صعودهای طاقت‌فرسا از بزرگ‌ترین کوه‌های سیرا و اولین فرودهای تماشایی را با تاملات شخصی درباره اهمیت دنیای طبیعی و کسانی که نسل‌ها پیش برای اولین بار در آن سفر کردند، پیوند می‌زند و دیدگاه‌هایی را که از معنای واقعی کاوش در یک حیات‌وحش بزرگ آمریکایی به دست آمده است، به اشتراک می‌گذارد.

کوبا بیش از هر کشور دیگری در جهان، مدال‌آور بوکس المپیک تربیت کرده است. داستان قدرتمند این را که چگونه یک آزمایش انقلابی در بوکس کوبا، نسلی از قهرمانان المپیک را به وجود آورد، تماشا کنید.

مستند «بقایا» نمایشی از اشتیاق و پیوند انسانی در میان مسابقه‌ای پرتنش با زمان برای نجات گونه‌ای دیگر در آستانه انقراض یعنی کرگدن است. در استان‌های جنگ‌زده اطراف پارک ملی کروگر در آفریقای جنوبی، شبکه‌ای از افراد هر روز جان خود را برای نجات آخرین کرگدن‌های سیاه و سفید باقی‌مانده روی زمین به خطر می‌اندازند؛ از جمله یک ردیاب جنگلی زولو، بزرگ‌ترین مالک خصوصی کرگدن در جهان، یک واحد خط مقدم ضدشکار غیرقانونی و یک سازمان غیرانتفاعی که برای توانمندسازی جوامع محلی تلاش می‌کند. در حالی که شکارچیان غیرقانونی همچنان به بی‌ثبات کردن محیط زیست ادامه می‌دهند، این مستند به بررسی واقعیت‌های تکان‌دهنده زندگی و فلسفه انسانی در میان یک گونه در حال ناپدید شدن می‌پردازد.

کلر پیجمن، کارگردان و مدیر فیلمبرداری، برای جستار سینمایی فوق‌العاده‌اش «زندگی در نور»، به هزاران یادداشت ویدئویی Hi8، عکس‌ها و پولارویدهایی دسترسی داشت که مولر در حین کار بر روی بیش از ۷۰ فیلم بلند دوران حرفه‌ای‌اش ثبت کرده بود؛ آثاری که اغلب با همکاری‌های طولانی‌مدت با ویم وندرس، جیم جارموش و لارس فون تریه ساخته شده‌اند. فیلم این تصاویر را با بخش‌هایی از آثار او در هم می‌آمیزد و یک تداوم سیال و سینمایی ایجاد می‌کند. جیم جارموش نیز در موسیقی متن این فیلم، به این گستره وسیع از زندگی و هنر، صدایی موسیقایی بخشیده است.

یک بدلکار باسابقه تصمیم می‌گیرد پرشی را که بت زندگی‌اش، ایول کنایول، در آن شکست خورده بود، به سرانجام برساند: عبور از دره رودخانه اسنیک با یک وسیله نقلیه مجهز به موتور موشکی.

در طول قرن‌ها، تنها چند کاروان جرأت کردند از مسیر شمالی جاده ابریشم که امروزه در قلمرو قزاقستان قرار دارد، عبور کنند. در این بخش از کویر آسیا، نه جایی برای ساختن شهری باشکوه وجود داشت و نه چیز دیگری که ارزش جنگیدن داشته باشد. تا اینکه در سال ۱۹۵۵، دولت شوروی متوجه شد که این زمین‌ها، هرچند از بقیه جهان دور باشند، تنها یک قدم با کیهان فاصله دارند.