آخرین فیلم های منتشر شده در سایت مای موویز

در ژاپن امروزی، ماساشی کوچک از یک مرکز تخلیه به روستایی کوچک نقل مکان می‌کند. در آنجا او کشف می‌کند که هر کودکی توانایی برقراری ارتباط با یک موجود افسانه‌ای را دارد، اما از آن‌ها در یک نقشه شیطانی برای جمع‌آوری انرژی منفی کودکان استفاده می‌شود.

یک تمثیل سیاسی درباره چهار مرد طبقه متوسط که برای یک آخر هفته اسکی سوار ماشین خود می‌شوند. توقفی کوتاه در یک منظره زیبا منجر به کشف تصادفی یک تخته سنگ برجسته می‌شود که به نظر می‌رسد واژگون کردن آن بسیار آسان خواهد بود، اما...

سختی‌های روزمره در یک روستای جنگ‌زده در بوسنی، جایی که تنها بیوه‌ها و یتیمان در آن باقی مانده‌اند، در اولین فیلم بلند آیدا بگیچ کارگردان اثر، با ظرافت به تصویر کشیده می‌شود. فیلم «برف» بدون نمایش خشونت یا خون‌ریزی، نگاهی عمیق به پیامدهای روانی جنگ داخلی سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ از دیدگاهی کاملاً زنانه ارائه می‌دهد.

نقره زن جوان افغانی است که با پدر و زن‌برادرش، لیلما، که همسرش اختر مفقود شده است، زندگی می‌کند. فراتر از مسئله اختر، بزرگ‌ترین دغدغه لیلما سیر کردن شکم نوزادش است. او به دلیل گرسنگی شدید خودش نمی‌تواند به بچه‌اش شیر بدهد. با این حال، نقره آرزوی زندگی در یک دموکراسی به سبک غربی را دارد. اگرچه طالبان دیگر در افغانستان در قدرت نیستند، اما نیروهای سنتی همچنان در کشور فعال هستند. نقره اغلب نشانه‌هایی از سرکشی نشان می‌دهد، مانند پوشیدن یک جفت کفش پاشنه‌بلند سفید به جای دمپایی‌های سنتی در زیر برقع‌اش. اما بیشتر از همه، نقره می‌خواهد تحصیل کند. او بدون اطلاع پدرش در یک مدرسه دخترانه غیرمذهبی شرکت می‌کند. هدف نهایی او این است که رئیس‌جمهور افغانستان شود. نقره با کمک یک پناهنده پاکستانی که به او علاقه دارد، تلاش می‌کند بفهمد چه عواملی باعث انتخاب رهبران فعلی جهان شده است؛ همان عواملی که او می‌خواهد از آن‌ها الگوبرداری کند.

کارگردان که خود را در خانه‌ای در شمال ایران و در کنار دریای خزر می‌بیند، دوربین دیجیتال دستی خود را برمی‌دارد و شروع به فیلم‌برداری از رویدادهای ظاهراً ساده و بی‌اهمیتی می‌کند که در محدوده ۵۰۰ متری ساحل مقابل خانه‌اش رخ می‌دهد؛ تکه چوبی که امواج با آن بازی می‌کنند، مردمی که در کنار دریا قدم می‌زنند، اشکال مبهم در یک ساحل زمستانی یا اردک‌های پر سر و صدا.

«فاجعه به دست یک کودک چهار ساله» می‌تواند عنوان دیگری برای این درام پرتعلیق و طنزآمیز باشد. در این داستان، یک پسر بچه چهار ساله (با بازی محمد علیپور) در حالی که مادرش برای خرید بیرون رفته، با برادر نوزادش در خانه تنها می‌ماند. مادر به او سپرده است که در غیاب او شیشه شیر نوزاد را به او بدهد. با این حال، پسر ایده دیگری برای کار خود دارد و بیشتر شیشه شیر را خودش سر می‌کشد. گریه‌های نوزاد گرسنه همسایه‌ها را ترغیب می‌کند تا وارد آپارتمان شوند، اما در قفل است و کودک چهار ساله نمی‌تواند (یا به احتمال زیاد نمی‌خواهد) آن‌ها را راه دهد. با وجود چندین حادثه در آستانه وقوع، این پسر بچه مبتکر کارها را به اندازه کافی خوب مدیریت می‌کند (با کمک‌های گاه‌وبیگاه و توصیه‌های فریادزده همسایگان نگران) تا از بروز فجایع جدی جلوگیری شود.

داستان سرهنگ پل تیبتس، خلبانی که بمب اتمی را روی هیروشیما انداخت. او اگرچه از پتانسیل کامل این سلاح جدید بی‌خبر است، اما می‌داند که این بمب می‌تواند خسارات بسیار بیشتری نسبت به هر سلاح دیگری که قبلاً استفاده شده وارد کند و تلفات ناشی از آن عظیم خواهد بود. او تمایلی ندارد فردی باشد که به زندگی افراد زیادی پایان می‌دهد، اما با گذشت زمان، فشار روی او بیشتر و بیشتر می‌شود.

همکاران اوی در کارخانه پیراهن‌دوزی نظامی و ناتوانی نامزد احتمالی‌اش در بوسیدن، او را ترغیب می‌کند تا نامه‌ای را درون یک پیراهن سایز شانزده و نیم برای یک سرباز ناشناس بگذارد. این نامه به دست «ولف» لارسون می‌رسد که بلافاصله آن را دور می‌اندازد، اما دوست حساس، رویاپرداز و کوتاه‌قدش، جان مک‌فرسون، آن را برمی‌دارد و با تظاهر به اینکه ولف است، مکاتبه با اوی را آغاز می‌کند. اما وقتی اوی می‌خواهد سرباز قدبلند و خوش‌تیپ خود را ملاقات کند، اوضاع پیچیده می‌شود؛ و حتی پیچیده‌تر می‌شود وقتی ولف اوی را می‌بیند و از او خوشش می‌آید.

آلبرتو منیکتی با یک عمه و یک خدمتکار قدیمی به نام کلوتیلد زندگی می‌کند؛ او در شرکتی کار می‌کند و رئیسش خانم دِ ریتیس است، بیوه‌ای که شوهرش در جریان شکار گراز وحشی کشته شده است. رئیسش به او علاقه دارد اما آلبرتو به مارچلا علاقه‌مند است؛ مارچلا هنوز به سن قانونی نرسیده و آلبرتو منتظر تولد اوست تا عشقش را ابراز کند. بزرگ‌ترین ویژگی‌های اخلاقی آلبرتو، ترس از همه چیز و خودخواهی است. این ویژگی‌های شخصیتی او را به دردسر خواهد انداخت.

در سال ۱۹۱۰، یک بازیگر تئاتر دوباره به دیدار همسر و فرزندانی می‌رود که ده سال پیش آن‌ها را رها کرده بود.