استفانی در سن ۴۰ سالگی شغل خود را از دست میدهد و مجبور میشود دوباره با مادرش زندگی کند. او با آغوش باز به لذتهای یک آپارتمان بیش از حد گرم، پخش مداوم آهنگهای فرانسیس کبرل، بازیهای اسکرابل و توصیههای مادرانه ارزشمند درباره نحوه رفتار سر میز غذا و چگونگی زندگی کردن دعوت میشود.