دفتر ریاستجمهوری لیتوانی، سال ۱۹۹۰. در داخل، سکوت حکمفرماست که با فریادهای جمعیت بیرون از پنجرههای ساختمان دولتی در تضاد است. در عین حال، این سکوت در سکوت عمیق چندین زن که چهرههایشان برای مدتی طولانی بر پرده باقی میماند، منعکس میشود. سکوت با موسیقی شکسته میشود؛ رئیسجمهور پیانو مینوازد.