عمل دیدن با چشمان خود

در یک سردخانه، پزشکان قانونی روی جسدهای ارجاع‌شده کالبدشکافی انجام می‌دهند. «استن برکج با دوربین خود وارد یکی از مکان‌های ممنوعه و هولناک فرهنگ ما یعنی اتاق کالبدشکافی می‌شود. جایی که در آن، به طور معکوس، به زندگی ارج ارجاع داده می‌شود؛ چرا که وجود دارد تا تایید کند هیچ‌یک از ما نباید بمیرد بدون اینکه دقیقا بدانیم چرا. همه ما، در قامت پزشک قانونی، باید این موضوع را برای خودمان و با چشمان خودمان ببینیم. این اتاقی مملو از صمیمیت‌های هولناک و خاص است، آخرین سنگر فردیت. در اینجا کابوس مبهم ما از مرگ، نام و چهره دیگران را به خود می‌گیرد. این فرآیند آخر نیازمند یک شاهد است؛ و اینکه چه ایده‌ای ممکن است در نهایت خود را وارد جهان محسوس کرده باشد را هنوز به سختی می‌توانیم حدس بزنیم، زیرا به نظر می‌رسد دوربین یک شاهد عینی بی‌نقص است که با شفقت کامل به جایی خیره می‌شود که ما به سختی تاب نگاه کردن به آن را داریم.» هولیس فرامپتون