بازداشتگاه

شهری کوچک، رویای آمریکایی. خانواده‌ای از طبقه کارگر که زندگی روستایی و آرامش‌بخشی دارند. همه چیز سر جای خودش است، به جز حصار سفید دور خانه که جایش خالی است و البته بازداشتگاه قدیمی که طبقه دوم خانه صدساله‌شان را اشغال کرده است. ست دلری قبل از اینکه همسر و دو فرزندش را به این خانه قدیمی بیاورد، از شرایط باخبر بود، اما کلانتر به او اطمینان داده بود که فقط یک معجزه الهی می‌تواند آنجا را دوباره فعال کند. شرایط مالی سخت بود و این معامله چنان خوب بود که نمی‌شد ردش کرد. اما این تا زمانی بود که بازداشتگاه شهرستان آتش گرفت. دست‌های کلانتر بسته بود و مجبور شد زندانیان آواره را در هر جایی که میله‌های آهنی و در قفل‌دار داشت جا دهد. خانه دلری تنها گزینه او بود. برای ست، بدترین چیز جنایتکارانی نبودند که مانند حیوانات در قفس‌های کثیف بالای اتاق نشیمن او حبس شده بودند؛ بلکه ترس مرگباری بود که در چشمان فرزندانش موج می‌زد و نگاه‌های سرد و نافذی بود که همسرش به او می‌انداخت. این ترسی عمیق بود...