تنها چهار سال پس از «بیوه روباه»، سومین فیلم افسانهای یعنی «هفتمین ارباب خانه» اکران شد؛ فیلمی که اثر محبوب خود کاپرینو بود. این یک افسانه شگفتانگیز و هجوی تند و تیز درباره بوروکراسی روزمره است. کاپرینو همه چیز را درباره این موضوع میدانست؛ در واقع، میتوان گفت این فیلم ضربهای غیرمستقیم به بوروکراتهایی بود که تمام درخواستهای بودجه او را رد کرده بودند.