خشمگین

خیلی جذابه

من برای اولین باره همچین داستان پلیسی جنایی داره درگیرم می کنه از اون دست داستان هاس امر عجول نباشیم می تونه در آینده غافلگیرترمون بکنه خط داستانی جالبی داره با خصوصیات مختص هر شخصیت

واقعا خوبه دو کاراکتر مثبت و کاراکتر منفی خوب شخصیتت پردازی شدن ریتم خوبه فیلمنامه خوبی داره

Furious از آن دست آثار نادر است که از همان قاب اول، با سکوتی سنگین و نگاهی حساب‌شده، تو را به دنیای خودش دعوت می‌کند. ساخته‌ی الیزابت مری‌وثر و با بازی خیره‌کننده‌ی اِمی راسوم در نقش مأمور FBI آلیس بلک، این درام جنایی روان‌شناختی فراتر از یک تعقیب ساده می‌رود و به لایه‌های عمیق‌تری از وسواس، عدالت و مرزهای اخلاق می‌پردازد. داستان دو زن را روایت می‌کند که هر یک مسیر خود را برای رسیدن به شکلی از عدالت طی می‌کنند؛ یکی در چارچوب قانون، دیگری در سایه‌های سرد و حساب‌گرانه. با پیشروی روایت، خط میان شکارچی و شکار به‌تدریج محو می‌شود و همین ابهام لطیف و خطرناک، جانِ اصلی سریال است. الهام‌گرفته از فیلم کلاسیک Black Widow، اما با زبانی معاصر، زنانه و به‌غایت شیک. امی راسوم بار دیگر ثابت می‌کند که استاد بازی در سایه‌روشن‌های شخصیت است؛ آلیس‌اش هم آسیب‌پذیر است، هم سرسخت، و گاهی آن‌قدر در عمق پرونده غرق می‌شود که مرز میان مأمور و سوژه را از دست می‌دهد. در سوی دیگر، لولا پتی‌کرو با حضوری آرام، سرد و عمیقاً گیرا، کاترین را به شخصیتی تبدیل کرده که نگاهت را تا آخرین لحظه به خود نگه می‌دارد. شیمی میان این دو بازیگر، حتی در نبودشان در یک قاب، حس می‌شود و ضربان سریال را زنده نگه می‌دارد. از نظر بصری، Furious تمیز، سینمایی و باسلیقه است. نورپردازی سرد، تدوین دقیق و موسیقی‌ای که بیشتر با سکوت حرف می‌زند تا با نت، فضایی خلق کرده‌اند که هم مدرن است و هم کمی شاعرانه. دیالوگ‌ها هوشمندانه و کم‌گویند و ریتم روایت، به‌ویژه در سه قسمت نخست، تعادلی ظریف میان تعلیق و عمق روان‌شناختی برقرار کرده. این سریال برای کسانی است که جنایاتی را دوست دارند که فقط درباره‌ی جنایت نیست؛ درباره‌ی وسواس، تروما و آن خط باریک و لرزانی است که انسان را از خودش جدا می‌کند. Furious تا این لحظه، یکی از شیک‌ترین و دقیق‌ترین ورودهای سال به ژانر کریمه است؛ اثری که هم ذهن را درگیر می‌کند و هم چشم را نوازش می‌دهد.