به سخن درآوردن

فیلم با شهادت یک نویسنده باسکی در تبعید سیاسی آغاز می‌شود که دوران کودکی خود را به یاد می‌آورد؛ زمانی که مجبور بود «زبانش را به عنوان چیزی زشت پنهان کند». سپس فیلم «به سخن درآوردن» با چند جوان از بخش فرانسوی و اسپانیایی سرزمین باسک همراه می‌شود: نورا، که شاهد تعطیلی روزنامه‌ای بود که در سال ۲۰۰۳ در آن کار می‌کرد توسط گاردیا سیویل، و سپس آیتور، آنا و اورتزی. سه نفر آخر که هنوز نوجوان هستند، لحنی تابستانی و بی‌دغدغه به فیلم می‌بخشند که به زیبایی توسط فیلم‌بردار دیرینه اوژن گرین، یعنی رافائل اوبیرن، قاب‌بندی شده است. گفتگویی که میان اعضای جوان‌تر و افراد سی و چند ساله شکل می‌گیرد، کیفیتی کمیاب دارد، گویی تفاوت زبان که هر یک مجبور بوده‌اند آن را به خانواده یا اطرافیان ملی خود تحمیل کنند، تقریباً به طور ضمنی یک جامعه مخفی ایجاد کرده است. داستان با شروع از مسائل سیاسی (زبان‌های محلی در برابر تمرکزگرایی)، با این دوستان جدید که توسط فیلم‌ساز گرد هم آمده‌اند، راهی کوهستان می‌شود.