خیلی دیر، خیلی زود

جکی و دان سایدن، هنرمندان شیکاگویی، نیم قرن از زندگی مشترک خود را سپری کرده‌اند؛ زمانی که صرف خلق آثار هنری متمایز و در عین حال هماهنگ شده است. جکی از هر چیزی که در اطرافش است هنر می‌سازد. محور اصلی کار او شناخت شکنندگی مواد است. این ایده مفهومی اکنون به واقعیت روزمره تبدیل شده است، چرا که هم بدن او و هم یکی از جاه‌طلبانه‌ترین پروژه‌های هنری‌اش، یعنی خانه ویکتوریایی زرد قناری‌اش، در حال فروپاشی هستند. آثار دان ذهنی تسلیم‌شده در برابر مرگ را نشان می‌دهند. او همیشه به قوانین طبیعت علاقه‌مند بوده و اکنون خود را با مشکلات ناگزیر سلامتی روبه‌رو می‌بیند. «خیلی دیر، خیلی زود» یک پرتره شخصیتی حساس و بازیگوش است که به هنر جکی و دان ادای احترام می‌کند و حتی به بخشی از آن تبدیل می‌شود، در حالی که جلوه‌هایی از جوهره وجودی آن‌ها را نیز به تصویر می‌کشد.