چهار نامه عاشقانه

با درود فیلم Four Letters of Love یه اثر درام-رمانتیکِ ایرلندیه که هم از نظر سبک روایی، هم بازیگری، و هم تصویر پردازیِ شاعرانش می‌تونه برای یک گروه خاص از مخاطبا بسیار تأثیرگذار باشه. فیلم با الهام از رمان عاشقانه-فلسفیِ ‌Four Letters of Love نوشته‌ی Niall Williams، روایتگر داستان دو انسان معصوم و تنهاست که سرنوشت از همون کودکی اونا رو برای هم کنار گذاشته، امّا مسیر زندگیشون پر از جدایی، رنج و لحظه‌هاییه که آروم ‌آروم درکشون از خود و جهان را تغییر می‌ده. بنظر من تم اصلی فیلم تشریح "تقدیر" در زندگیه (البتّه در اینجا، منظور از زندگی، عشق و ایمانه). فیلم نه با منطق، بلکه با احساس، با نگاهها و فاصله‌ ها جلو می‌ره. این یعنی کارگردان خواسته تماشاگر رو به دنیایی ببره که عشق در اون منتظر می‌مونه، نه اینکه بجنگه یا عجله کنه. فیلم خیلی آروم یه بحث قدیمی رو زنده می‌کنه: "آیا ما انتخاب میکنیم، یا زندگی از قبل برای ما طرّاحی شده؟" که البتّه فیلم پاسخ صریحی رو هم به این سؤال نمیده و ببینده هم توش گیر میکنه. Polly Steele می‌خواسته نشون بده که بعضی عشقا نیاز به فریاد ندارن؛ فقط باید دیده بشن، حتی اگر دیر، حتی اگر توی سکوت. Ann Skelly در Four Letters of Love درد، خجالت، عشق و بلاتکلیفی Isabel رو با کمترین حرکت و دیالوگ، و فقط با نگاه و تغییر تُن صدا منتقل می‌کنه. در بین بازیگران، با وجود حضور چهره‌ های با تجربه‌ای مثل Pierce Brosnan و Helena Bonham Carter، بهترین بازی را می‌شه به‌ طور مشخص به Ann Skelly در نقش Isabel Gore نسبت داد. فیلم در مناظر طبیعی ایرلند تصویر برداری شده، اغلب در نور طبیعی که گاهی تداعی‌کنندهٔ بومهای نقّاشیِ کلاسیکه. مخاطب رمانتیک، اینجور فیلمارو میپسنده، ساده و بی آلایش؛ Four Letters of Love نه برای هر سلیقه‌ای ساخته شده، نه برای تماشا در حین گوشی چک‌ کردن. این فیلم بیشتر شبیه نامۀ دست نویسی از گذشتس، که اگه بهش وقت بدی، شاید دلت رو نرم کنه، وگرنه، ممکنه برات کند، بی‌اتّفاق یا حتی گنگ بنظر بیاد. این فیلم از اوناس که باید با حوصله دید؛ توی سکوت، شاید توی تنهایی، یا در کنار کسی که دلتون می‌خواد باهاش چیزای نادیدنی رو حس کنین. پرحادثه نیست، اما اگه به عاشقانه ‌های کند و مینیمال (کمترین دیالوگ، کمترین حادثه، و کمترین اغراق احساسی) علاقه داشته باشین، ممکنه تا مدّتی باهاتون بمونه. 6.1 نمرۀ پایینی نیست، بلکه نمرهٔ حاصل از فاصلۀ زیاد بین مخاطب هدف و مخاطب عمومیه. برای تماشاگرانی که با ریتم کند و فضای شاعرانه ارتباط می‌گیرن، این فیلم ممکنه 7 یا حتی بیشتر هم ارزش داشته باشه. امّا برای مخاطب نا آماده یا بی‌ اطّلاع، تجربه‌ ای خسته‌کننده بنظر می‌رسه، نه لذّتبخش. به هر حال از اینکه "مای مووی" به همه جور مخاطب فکر میکنه و در نشر فیلما تنوّع به خرج میده، سپاسگزارم.

من برای نگارش این متون واقعاً بی مّنت زحمت میکشم تا مخاطبین بدونن قراره چی رو دانلود کنن. اگه کسی میاد و نمره منفی میده، خوشحال میشم که علتش رو بدونم تا خودم رو اصلاح کنم.

دوست عزیزم Behzad363 باسلام خدمت حضرتعالی من دیس نکردم ۱_ لطفا کپی نکن ۲_تحلیل شخصیت را بنویس اینکه جای کلمات را جابه جا کنی و وسطای کار یک خط هم از ذهنت به کار ببرید خوشایند نیست متاسفانه اکانتی در این سایت است که از نقد سایتهای دیگر برای خود تغذیه میکند این کار اخلاقی نیست

با درود از لحن و نگاه شما مشخص است که با‌تجربه، آشنا به اینترنت و باسواد هستید. اگر هر بخش از نوشته من را جست‌وجو کردید و در وب‌سایت یا وبلاگی یافتید، حق کاملاً با شماست. اما وقتی نقدی با لحن گزارشی می‌نویسم، پیش‌نیازش این است که متون مرجع را بخوانم و صحت آن‌ها را بررسی کنم. من متنی شسته‌رفته می‌نویسم تا مخاطبی که فرصت مراجعه به منابع یا دسترسی به اطلاعات عمومی را ندارد، در کمترین زمان به حداقل اطلاعات صحیح و بی‌طرفانه برسد. خوشبختانه در اینجا نام‌ها مستعار است و موضوع شهرت‌طلبی منتفی؛ نه منفعت مادی در کار است، نه امتیاز اجتماعی. هدف من صرفاً آشنا کردن مخاطب با فرهنگ سینمایی است. اطمینان می‌دهم که نوشته‌های من در هیچ وب‌سایت یا وبلاگ فارسی وجود ندارد. خلاصه‌نویسی از متون معتبر نیز کاری است که هر پژوهشگر یا نویسنده‌ای انجام می‌دهد و جرم محسوب نمی‌شود. از حسن توجه شما سپاسگزارم.

چقدر قدرت قلم و بیان زیبایی دارید ممنون که با نوشتنتان حس های خوبی از فیلم به آدم انتقال می دید سپاس از شما