ناپل به نیویورک

با درود فیلم از طرح نوشته‌نشده‌ای توسط Federico Fellini و Tullio Pinelli اقتباس شده. فیلم مراحل مختلفی دارد: ابتدا فضای نئورالیستی ناپل و شرایط زاغه‌نشینی، سپس سفر دریایی شاعرانه و در نهایت نیویورکی شبیه افسانه. فیلم‌برداری Diego Indraccolo، طراحی صحنه Rita Rabassini، و موسیقی Federico De Robertis، فضایی شگفت انگیز و زیبا رو خلق کردن. ترکیب ماهرانه neorealism و اسطوره‌پردازی، بازی‌های احساسی و انسانی، طراحی بصری زیبا و موسیقی شاعرانه، پیام جهانی مهاجرت و تلاش انسان برای زندگی بهتر؛ همۀ این عوامل باعث شده فیلم برای مخاطب با وجود برخی اشکالات روایی و تاریخی (مثلاً نمایش شعارهای پیش از زمان واقعی) جذاب و سرگرم کننده باشه. این فیلم داستان را از زاویه دید کودکان بیان می‌کنه، اما در واقع، برای بزرگسالان ساخته شده (مثل The Florida Project یا Grave of the Fireflies). کسانی که دنبال فیلمی بی‌ ادعا ولی پرمعنا هستند، از این اثر لذت می‌برن. اینجا خبری از انفجار، قهرمان اَبَر انسانی یا جلوه‌های سنگین نیست؛ اگه از فیلمایی مثل Cinema Paradiso، Life is Beautiful یا آثار Federico Fellini خوشتون میاد، Naples to New York دقیقاً تو سبک شماست. این که مای موویز بی وقفه در حال ارائۀ متنوع سبکهای سینمایی به ماست، یه حقیقت تحسین برانگیزه؛ سپاسگزارم

یعنی فیلم ایتالیایی خصوصا دوران جنگ جهانی و سبک قدیم ندیدم بد باشه لامصب یه بار یه چیزی بسازید بد باشه یکی از دیگری بهتر گل سرسبدشونم Life Is Beautiful 1997

زیبا و اجتماعی دیدنش خالی از لطف نیست واقعا حس خوبی به آدم میده و دنبالش میکنی فیلم رو

بازیگرای خردسال نقششون رو بخوبی بازی کردن ولی در کل یه فیلم معمولی بود

عالی

قشنگ بود

قشنگ بووود

مگه میشه فیلم ایتالیایی باشه و خوب نباشه، فقط ضعف زیرنویس داره مخصوصا آخر فیلم که روند ادامه فیلم رو مینویسه