ما در زمان زندگی می کنیم

فوق العاده بود و منی که مادرم تو ۱۶ سالگی از همین سرطان از دست دادم با کل وجود گریه کردم

روحش شاد

روح مادرتون شاد باشه آقا نیما

منم مثل شما تو سن 15 سالگی از دست دادم تقریبا 4 ساله گذشته ولی انگار مهر محبتش هنوز توی خونس از خدا هم برای تو و برای خودم صبوری میخوام

روحش شاد غم بزرگیه جاش تو بهشت

یادشون گرامی نیمای عزیز.

عزیزززم... خدا قرین رحمتشون کنه.

مهمترین ایراد اینجور فیلمها اینه که واقعیت زندگی رو نشون نمیدن سرطان فقط کوتاه کردن مو نیست اونم یک دست و خوشگل مریض سرطان از قیافه و هیکل میوفته نای راه رفتن نداره چه برسه بخواد صبح بره دو و از همه مهمتر تحمل هیچ بویی رو نداره نه اینکه بره تو آشپزخونه و آشپزی کنه فیلم قشنگیه ولی متاسفانه خیلی رویایی و بدور از واقعیته متاسفانه

ولی من می رفتم می دوییدم:)

همه اینا به کنار، برای من جالب بود اگر که قرار بود موهاش نریزه چرا اصلا کوتاهش کرد؟ این واقعا مضحک بود. موها تا لحظه آخر پرپشت ابرو و مژه پر... نیم کیلو از وزنش هم کم نشد. جل الخالق

فیلم است دیگر ، باید کمی غلو ایجاد بشه

دوستان تو خلاصه داستان اشاره ای به سرطان و پایان غم انگیز آن کرده؟ با احترام به همگی عزیزان، لطفا کمی درک و فهم داشته باشید و حداقل از گزینه اسپویل استفاده بکنید تا کسانی که بعدا فیلم رو نگاه میکنند براشون جذابیت داشته باشه!

یه روزایی قبل دسترسی فراوان به اینترنت و بدون توجه به امتیاز فیلم و نظر کاربرا، فقط به خاطر حضور بازیگرا فیلمها رو میدیدم و چه فیلمهای خوبی هم دیدم که اگه میخواستم به این پارامترها توجه کنم ممکن بود از دستشون میدادم، و الان با دیدن این دو عزیز یاد اون دوران افتادم، پس بدون توجه به نقد و امتیاز و این چیزها فقط به خاطر این بازیگرای خوبی که داره حتما میبینم و دوستش هم خواهم داشت

مهم ترین برداشت من از فیلم اینه که راحت خواسته ها و نیازاشونو به هم میگن و درک متقابل دارن از هم،چیزی که ما سالها عقبیم ازش و فقط اداشو خوب درمیاریم

واقعا درسته

باور کنید هر چه می نویسم حقیقتی محض است.سال 88 بود. شاید سال زوال تمام باورهای خوب و رویاهای طلایی بود. مادرم در آغاز سال خوشحال و خندان بر سر سفره ی نو کنارمان بود. من ،خواهر و مادرم شمع های عید را افروخته بودیم و در میانشان شمعی عجیب و غریب تمایل به خاموشی داشت و در دل من و خواهرم علیرغم اینکه همه چیز شادان به جلو میرفت دلهره ای مرگ بار نشسته بود.چند بار برای افروختن شمع کوششی کردیم و باز نشد! سه ماه بعد وقتی خارج از تهران مشغول به کار بودم تماسی گرفتند و گفتند رییس شرکت میخواهد با شما گفتگو کند. بلیط هواپیما را خریداری کردند و به تهران آمدم. وقتی به خانه رسیدم درچهره ی خواهرم دلهره ای مرگبار و نومیدی موج میزد. وقتی تمام اعضای فامیل روبرویم نشسته بودند فهمیدم ممکن است در سفر بعدی دیگر مادر در انتظار دیدنم نباشد.شاید به قول تینا پاکروان تاسیانی بر زندگی ما سایه انداخت که تا اکنون ذره ای از اندوه جان فرسایش کم نشده باشد. مادر پرتو درمانی میکرد و در راه پله هنوز میخواست خودش پله های را طی کند و به خانه بیاید.اما رمقی نداشت. هر روز موهایم سپید تر می شد و در برزخ امید و دلتنگی تا رستاخیز دیوانه وار دست و پا میزدم. فقط سه ماه از عید سپری شده بود و مادر با آن که شوق زندگی داشت هر روز ضعیف تر میشد. تا آن که در روز های آخر دستانش را بالا برد و زیر لب چیزی به خدا گفت. چند روز بعد روی تخت بیمارستان تمام امیدهای زندگیم مغروق ورطه ی دهشتناک سرطان شد. اکنون که می نویسم خود ملغمه از رنج ،حسرت و نومیدی ام. قدر مادران را بدانید. هیچ موجودی مادر نمیشود.

توی توضیحات فیلم باید بنویسن و «مردی» که به تازگی طلاق گرفته با یک سرآشپز آشنا میشه. خود فیلم هم هرچند دوبله خوب و قابل قبولی شده شده ولی چون درام عاطفی هست بهتر هست با صدای اصلی بازیگران بشنوید که اون احساس منتقل بشه، ضمن اینکه طبق معمول چند نکته خیلی مهم فیلم در دوبله نمیاد،هرچند از صحنه ها متوجه میشید و البته میتونید زیرنویس هم فعال کنید. فیلم هم سرراست هست،پیچیدگی خاصی ندارن و حتی همون حرف آخرش رو اول میزنه، صحنه های کش دار که در سریال قابل توجیه هست در فیلم وجود داره و ضمن اینکه این نقش مرد عاشق خانواده دوست کسخل واقعا دیگه داره تکراری میشه. ولی بهترین نکته فیلم پایان بندی خوب و تر و تمیز اون هست. و درکل برای کسانی که به فضای این فیلم ها علاقه دارن ارزش دیدن داره

داستان عالی بازی عالی کارگردانی عالی

به شدت توصیه میکنم و ارزش دیدن داره