شب سبز

یک شب… و فقط یک‌بار در تمام زندگی. این شاید ناب‌ترین تجربهٔ سافیکی باشه که میشه دید. فیلم پر از دیالوگ نیست، اما هر حس، هر تردید، هر کشش و هر زخمی که شخصیت‌ها با خودشون حمل می‌کنن، توی نگاه‌ها و سکوت‌هاشون فریاد می‌زنه. در طول فیلم فقط چند گفت‌وگو می‌شنویم شاید برای بعضی‌ها ساده یا حتی کُند به نظر برسه اما همین انتخابِ آگاهانه‌ست. به‌نظرم فیلم تونسته احساسات شیا و دختر سبز رو دقیق، بی‌پیرایه و واقعی نشون بده. هر دو در دنیایی گیر افتادن که عجیب شبیه همدیگه‌ست؛ دنیایی که مردی در زندگیشون سایه انداخته. از همین نقطه، با هم پا به سفری می‌ذارن که فقط یک شب طول می‌کشه، اما در همون یک شب، دیوانه‌وارترین و رهاشده‌ترین ماجراجویی‌ها رو تجربه می‌کنن. شبی پرهیجان، آشفته، و سرشار از لحظه‌هایی که قلب رو می‌لرزونه. فقط یک شب… اما شبی که تا آخر عمر، مثل یک زخمِ زیبا، مثل یک خاطرهٔ ممنوع، فراموش نمی‌شه.

عالی

جزو تو مخی ترین و بی محتواترین فیلمایی بود که دیدم -_-