اوپنهایمر

یک فیلم گیشهٔ متوسط، درست مثل سایر آثار نولان. برای من که چندان مطبوع نبود. نمره ۵ دادم.

مثل بقیه فیلماش خسته کننده و بی روح

فیلم گیشه؟! جدا از این همه بازیگر و کارگردان خود شخصیت اوپنهایمر هم اضافه بشه بعد بیای بگی گیشه! پیشنهاد من به شما فیلم های اصغر فرهادی هست

تو روحت چه پیشنهادی دادی خُب البته که سلیقه هر کسی متفاوته

به امید اکران تو ایران

عالی عالی ببینید

البته بمب اتم به کمک دانشمندان آلمانی ساخته شد

اولیین بمب اتم ییک پاکستانی دررست کرد

باشه وحید پاکستانی

یه شاهکاردیگه از کریستوفرنولان منتظر کیفیت خوبش بایدبود

اپنهایمر- آتش پرومتئوس یا نوش‌دارو پس از مرگ سهراب «مرگ یک انسان یک تراژدی است، مرگ میلیون‌ها انسان آمار است.» ژوزف استالین من یک مخاطب ساده فیلم و سریال هستم. هرگز از سینما سردرنیاوردم و واقعا علاقه‌ای ندارم که یک سینماشناس باشم. درباره هنر، من همیشه می‌خواهم یک مخاطب ساده باشم. می‌خواهم هنگام شروع فیلم، به جای اینکه حواسم پیوسته از داستان به نکات فنی فیلم پرت شود، غرق در داستان بشوم. دلم می‌خواهد طوری فیلم را تماشا کنم که خودم را به جای شخصیت‌های داستان تصور کنم و زندگیشان را تجربه کنم. خودم را در دو راهی‌ها و تجربه‌هایشان بگذارم. با این‌حال، همزادپنداری با اپنهایمر واقعا کار سختی بود. من نه مرد ام، نه نابغه ام نه حتا آنقدر احساساتی. من برای همزادپنداری با چنین آدمی، زیادی عادی ام، اما یک وجه مشترک خیلی مهم با او دارم: هر دو آدم ایم! منظور من این است که هر دو طیف مشترکی از احساسات را تجربه می‌کنیم که شاید مهمترینش احساس عذاب وجدان بود، که به نظر من کارگردان بسیار کوشیده بود آن را در فیلم نشان بدهد یا به‌زعم من آن را بچپاند. فیلم با دوره جوانی اپنهایمر آغاز می‌شود، دوره‌ای که او با مشکلات روانی پیچیده‌ای درگیر بود و تصمیم اپنهایمر برای کشتن استادی که او را خیلی دوست می‌داشت از همین مشکلات برمی‌خاست. من می‌توانم بفهمم ما گاهی عصبانی و خشمگین می‌شویم تا جایی که آرزوی مرگ کسی را به زبان بیاوریم، اما عملی کردن چنین حرفی واقعا یک گزینه نیست. این نکته‌ای است که علامت سوالی در ذهن من ایجاد کرد. کشتن، یک هشدار است که نجات‌دادنِ بعدیِ استادش نمی‌تواند از جدی بودن چنین تصمیمی کم کند. (ظاهرا اپنهایمر به این اقدام به قتل اعتراف کرده و او را در معرض اخراج از دانشگاه قرار داده، اما نفوذ پدرش مخصوصا به لحاظ مالی،‌ باعث بسته‌شدن پرونده شده است.) پس از این اتفاق، من بیشتر یک تماشاگر بودم تا یک تجربه‌گر. از طرفی، این آدم به نظر خیلی نابغه یا پرخوان بوده و به هنر علاقه ویژه‌ای داشته، و از طرفی حتا سال‌ها قبل از ساخت بمب اتم درباره آینده چنین سلاحی آگاه بود (اشاره به همان جمله‌ای که فیلم با آن به پایان می‌رسد). من فکر نمی‌کنم که همه آدم‌ها خاکستری‌اند. من فکر می‌کنم مرزی وجود دارد که اگر کسی از آن رد بشود، آدم بدی خواهد بود. همچنین معتقدم آدم‌های کمی از این مرز رد شده‌اند. به گمان من بدبودن کار دشواری است. در نتیجه، فکر می‌کنم اگر اپنهایمر از سلامت عقلی و اخلاقی برخوردار بوده، قطعا از این مرز عبور کرده است. به نظر من احتمالا اپنهایمر آدم بدی بوده است. همچنین، فکر نمی‌کنم که دسته‌بندی آدم‌ها به خوب یا بد کار نامعقولی باشد. زندگی در یک جامعه انسانی و تأثیر و تأثر رفتار و کارهای ما بر زندگی دیگران، ما را ملزم به رعایت قوانینی می‌کند که به آن اخلاق می‌گویند. اصولی که بقا را برای جامعه انسانی ممکن کرده‌است. مخصوصا وقتی صحبت بر سر ساخت بمب اتم و چندصدهزار جان باشد. به علاوه، گمان می‌کنم جای دادن همه انسان‌ها در دسته‌ آدم‌های خاکستری بسیار ساده‌لوحانه است. این خوب، بد، و خاکستری هم در اینجا برای یک دسته‌بندی اخلاقی است و نه دیگر قضاوت‌ها. می‌توان به این بدبودن تبصره زد و گفت: البته اپنهایمر رفتار بدی داشته، اما بالذات آدم بدی نبود. اما خب در این صورت من باید تعریفی از «ذات» بدهم یا نشان بدهم که رفتارها از جایی جز ذات برمی‌آیند. در این صورت مجبورم به مجموعه بزرگی از نظریات چنگ بزنم. این چیزی نیست که یک مخاطب ساده انجام بدهد. من نمی‌توانم اپنهایمر را به این دلایل در دسته آدم‌های خاکستری بگنجانم، مثل اینکه به هنر و موسیقی فاخر و اندیشمندان و فیلسوفان علاقه داشته، یا علم بشر را جلو برده است (که این خودش جای بحث دارد)، یا برای مرگ (خودکشی یا قتل) شریک اولش سر به کوه و بیابان گذاشت، یا چون بابت انداختن بمب «عذاب وجدان»(!) گرفته بود (که برای چنین سطح از قتل عامی عذاب وجدان بیشتر توهین‌آمیز است تا موجه). البته عذاب وجدان اپنهایمر چیزی نیست که رسما بیان شده باشد و ظاهرا این تصمیم نولان بود تا براساس فعالیت‌های ضدجنگ اپنهایمر پس از بمباران هیروشیما و ناگاساکی، چنین احساساتی در فیلم قرار داده شود. در ویدیویی مربوط به مصاحبه‌ای در اواخر عمرش هم گفته که «البته آدم نمی‌تواند خیلی وجدان آسوده‌ای داشته باشد»، و همچنان ابراز پشیمانی نکرده است. جمله دردناک اولین سخنرانیش، بعد از انفجار هیروشیما و ناگاساکی: دنیا امروز را بخاطر خواهد داشت، خیلی زود است که بخواهیم نتایج بمباران را مشخص کنیم، ولی مطمئنم ژاپنی‌ها از آن خوششان نیامد. این بدترین جمله‌ایست که می‌توان گفت. فکر می‌کنم چطور این آدم که با کمونیسم آشنا بود و برای ساختن دنیای بهتر تلاش می‌کرد، اینطور از باورهایش فاصله گرفت: یعنی بخاطر خواستن همان «کمی آزادی عمل»؟ (این «کمی آزادی عمل» می‌تواند چنان مهم باشد که مفهوم آزادی برایم پرسش برانگیز شود! آیا اگر می‌توانیم یا آزادیم که کاری را انجام دهیم، باید انجام دهیم؟) در واقع، تلاش من از درون برای همدلی و فهم اپنهایمر ستودنی است. نمی‌توانم بگویم چقدر تلاش کردم خودم را جای او بگذارم. اما حتا احساس کردم این تلاش برای درک چنین موجودی خود کار اشتباهی است. من فکر می‌کنم اپنهایمر همانقدر سزاوار سرزنش و نفرت است که هیتلر، مگر نه اینکه آن یکی به مقابله از این یکی برخاست؟ اپنهایمر می‌دانست که بمب می‌سازد و می‌دانست که قرار است برای اهداف سیاسی استفاده شود. اپنهایمر یک قتل‌ عام را با یک بودجه هنگفت، با یک برنامه‌ریزی دقیق و چندین آزمایش پیش برد. اون چندین سال برای فکر کردن زمان داشت. در نتیجه، رفتاری که در حالت عادی باعث می‌شود شخص حبس ابد بگیرد یا اعدام شود، در آمریکا می‌توان بابت آن لقب «پدر بمب اتم» گرفت و البته به آن نازید. لازم به ذکر است که انداختن بمب، نیات خیری هم داشته؛ «پایان جنگ»! جنگی که آمریکا در آن حضور نداشت و نیازی به دفاع نیز نداشت. یعنی انداختن آن بمب اخلاقا توجیهی نداشت، اما به لحاظ سیاسی و اقتصادی و ... بسیار موجه بود. اپنهایمر به دلایل کاملا شخصی (واضح‌تر بگویم، نژادپرستانه) بمب را می‌سازد. انگیزه شخصی او برای ساخت بمب «کنترل هیتلر» یا همان ترساندن او بود. اما هیتلر قبل از آزمایش‌های اپنهایمر خودکشی کرد. چرا اپنهایمر در اینجا دست نکشید؟ او نه تنها عقب‌نشینی نکرد، بلکه استفاده از آن را توجیه کرد: ما آینده را تصور می‌کنیم، و تصور آینده ما را می‌ترساند، تا وقتی درکش نکنند از آن نمی‌ترسند، و تا وقتی از آن استفاده نکنند، آن را درک نخواهند کرد،. برای من واقعا دشوار است که یکی دو جین اختلال روانی مضمن به این شخص نسبت ندهم، زیرا ترجیح میدهم این آدم را با چنین برچسب‌هایی در ذهنم جای بدهم، تا صرفا جنایتکاری که ستوده شده است. نه تنها ستوده شده، بلکه درباره‌اش فیلم هم ساخته اند. (گاهی فکر می‌کنم آمریکا واقعا روش بسیار جالبی برای شستن دست‌های خونینش دارد.) تمام چیزی که از لحظه اول فیلم درباره اُپی (آنطور که نزدیکانش او را صدا می‌زدند) گفته شد. تمام لحظاتی که برای همدلی ما و خاکستری‌بودن او نشانمان داده شد، و با بی‌طرفی دشواری که روبه‌رو شدیم، همه‌شان بعد از دو ساعت تلاش مذبوحانه، فروریخت. و تمام تلاش من برای پیدا کردن توجیه کوچکی هم از بین رفت. بمب اتم چیزی نبود که فقط اپنهایمر از آن خبر داشته باشد. انیشتین و چندین دانشمند مهم دیگر نیز درباره آن اطلاع داشتند و دقیقا همین مسئله باعث می‌شود به مرز بین خوب و بد قائل باشم. البته باز هم می‌توان استدلال آورد که افراد فرق دارند، که در این صورت، لازم است یادآوری کنم که درباره یک قتل عام صحبت می‌کنیم نه یک دعوای خیابانی. شاید گفته شود که او جلوی ساخت بمب هیدروژنی را گرفت که من احساس می‌کنم بیشتر برای جایگاهش می‌ترسید تا جان مردم. این استدلال که بمب هیدروژنی جان انسان‌های بیشتری را می‌گیرد نه تنها دلیلی کاملا اشتباه است، زیرا دقیقا چه عددی می‌تواند مرز بمب بد و بدتر را مشخص کند؟ بلکه نشان از یک پارادوکس بسیار بزرگ در ذهن اپنهایمر است که ظاهرا تا آخر عمر با آن درگیر بود. گاهی آدمی ترجیح می‌دهد «ـترین» باشد حتا به اشتباه. و دقیقا در این لحظه این پرسش برمی‌آید که اپنهایمر آتش پرومتئوس را آورد یا نوشداروی پس از مرگ سهراب را؟ نوشتهٔ: لیلا

خارق العاده

من که خوشم اومد

فیلم به سبک سریال چرنوبیل هست تقریبا.باید علاقمند به سیاست باشید و از فیزیک هم سررشته ای داشته باشید تا فیلم رو درک کنید. دیالوگ پایانی فیلم محشره!

فیلمش عالیه و کسانی که میگن فیلم کسل کننده است اول برن درباره شخصیت اوپنهایمر یکم تحقیق کنند تا موضوع فیلم درک کنن

فیلمش عالیه کسایی که فیلم درک نمیکنن و میگن کسل کننده است اول برید درباره خود شخصيت اوپنهایمر یکم اطلاعات کسب کنید تا بفهمید فیلم درباره چیه.

سلام. فیلم خوش ساخت و خوبی بود. نمره من برای این فیلم حداقل 8.5 خواهد بود. با اینکه کیفیت پرده بود، ولی بنظرم قابل قبوله و ارزش دانلود داره. گریز هایی هم به دوبله زدم که بنظر میومد عوامل دوبله خیلی خوب و حرفه ای انتخاب شده بودن که البته هیچ دوبله ای زبان اصلی نمیشه.وقتی اسم فیلم رو دیدم تعجب کردم! سال گذشته دولت آمریکا رای سال 1954 رو نادرست و باطل اعلام میکنه و ایشون رو تبرئه میدونه. همینطور مجوز وفاداری ایشون رو مجددا صادر میکنه. همون مجوزی که توی فیلم ....... واسه عدم اسپول در مورد فیلم توضیحی نمیدم که خودتون ببینینش. ولی میدونم سیاست کثیف تر از اونیه که ما دیدیم و شنیدیم. فقط آیندگان خواهند بود که می تونن درست الان رو قضاوت کنند. اوپنهایمر فردی برجسته، باهوش و نمونه بود. هم رده آلبرت انیشتین که اگر وارد پروژه منهتن نشده بود مسلما پیشرفت های شگرفی از ایشون بجا میموند. نظریه ایشون در مورد سیاه چاله ها درست بود که استیون هاوکینگ این نظریه را به اثبات رسانید

فیلم متوسطی بود به نظرم ، نسبت به فیلم های دیگه ای که از نولان دیده بودم انتظاراتم رو تا اون حد برآورده نکرد ولی برای یکبار دیدن بد نبود اون همه ام خوب نبود ، شاید بخاطر اینکه زیاد چیز جالبی رو بازگو نمی کرد به نظرم نقطه اوج فیلم اونجایی بود که تشویقش میکردن با کوبیدنپاشنه پا روی تخته های چوبی و اونجا یهو یادش میومد که چی شده

هیتلر نوچه این جنایتکار ها هم نمی شود خودشون خودشون را خوب می شناسند برای همین فقط بفکر فریب مردم هستند برای یک انسان اگر فقط کمی وجدان و انصاف و آگاهی داشته باشه همین فیلم گویای خیلی چیز ها هست . گفتم فقط کمی حتی کمتر از 5 درصد

اول مستند اوپنهايمر ببنيد وبعد اين رو