شهری که تنها من در آن گمشدم

خیلی فیلم قسنگ و مفهومی بود. ارزش وقت گذاشتن رو داشت.

بعنوان یه اقتباس از یه سریال انیمیشن 12قسمتی داستان خوبی داشت و حتی یه سری از خلائ های سریال مثل انگیزه قاتل برای قتل رو پوشش میداد ولی بازم یه تناقضاتی در فیلم بود مثلا وقتی قاتل نقش اصلیرو از روی پل پرت میکنه پایین نقش اصلی به هجده سال بعد برمیگرده و زندگیش همونطور که قبل از برگشتن به عقب در زمان پیش رفته بود منده بود با این تفاوت که دختری که از قتل نجاتش میداد زنده بود و یکی دیگه اینکه برعکس سریال چیزی از اینکه آیا نقش اول بعد اون ماجراها هنوزم میتونه در زمان به عقب برگرده یا نه ذکر نشد و مخاطبی که سریال رو ندیده باشه با خودش میگه که چرا وقتیکه گلوی نقش اول بریده شد در زمان به عقب بر نمیگرده تا ازش پیشگیری کنه و... بنظرم به علت محدودیت زمانی مجبور شدن از فیلم قسمت هایی رو حذف کنن (اگر توجه کنید فیلم دقیقا دوساعته نه یک دقیقه کمتر یا بیشتر) پس شاید بشه گفت که کوتاهی در ساخت فیلم نداشتند و محدودیت ها جلوشونو برای ساخت یک فیلم کامل و قدرتمند گرفت چون با پشتوانه ای مثل سریال انیمیشنش میتونست یه اثر عالی باشه از بازیگر اصلی هم بخوام حرف بزنم میگم که نقششو خوب بازی نکرده و دقیقا داره نقش لایت یاگامی از death note با شخصیت مثبت شرمنده طولانیه