ادی ژنگ که در ۱۶ سالگی دستگیر و به عنوان یک بزرگسال به اتهام آدم‌ربایی و سرقت محاکمه شد، بیش از ۲۰ سال را در زندان‌ها و بازداشتگاه‌های کالیفرنیا سپری کرد. مستند «نفس کشیدن: داستان ادی ژنگ» ساخته بن وانگ، پرتره‌ای صمیمانه از ادی در نقش‌های مختلف او به عنوان زندانی، مهاجر، فرزند و فعال مدنی در مسیرش به سوی آزادی، توان‌بخشی و رستگاری ترسیم می‌کند. این فیلم با عشقی عمیق و انتقادی پیش می‌رود و از مواجهه با حقایق تلخ جرم ادی، واقعیت‌های خشن حبس‌های دسته‌جمعی و سختی‌های عاطفی درهم‌تنیده‌ای که همه افراد درگیر تجربه کرده‌اند، ابایی ندارد. فیلم ادی را در تقاطع‌های بسیاری به تصویر می‌کشد؛ در جلسات آزادی مشروط، فعالیت‌های سازمان‌دهی در جامعه، طرد شدن و در خطر اخراج از کشور، در حالی که تاب‌آوری و شفقت شگفت‌انگیز او در تمام این مسیر طنین‌انداز است. این اثر با ثبت مبارزه چند دهه‌ای ادی برای آزادی، پیچیدگی‌ها و ریاکاری‌های جرم و مجازات در ایالات متحده را به چالش می‌کشد و این پرسش بزرگتر را مطرح می‌کند: زندان‌ها واقعاً برای چه کسانی ساخته شده‌اند؟

در سال ۱۹۶۶، دین بورشای لیم توسط یک خانواده آمریکایی به فرزندی پذیرفته شد و از کره به خانه جدیدش در کالیفرنیا فرستاده شد. در آنجا، خاطره خانواده بیولوژیک او تقریباً محو شده بود، تا اینکه رویاهای تکرار شونده او را به تحقیق درباره گذشته‌اش واداشت و او متوجه شد که مادر کره‌ای‌اش هنوز زنده است. بورشای لیم با شجاعت خانواده‌های بیولوژیک و فرزندخوانده خود را متحد می‌کند و در این فیلم تحسین‌شده که اولین بار در سال ۲۰۰۰ در برنامه POV پخش شد، سفری صمیمانه را آغاز می‌کند. «اول شخص جمع» جستاری تکان‌دهنده درباره خانواده، فقدان و آشتی دادن دو هویت متفاوت است.