پس از جنگ جهانی اول، یک عکاس کالبد شکافی و یک دختربچه در روستایی که ارواح آن را تسخیر کرده اند با آن ها رو به رو می شوند.

در بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹، یک نفر از ۲۹ مرکز مالی در بوداپست سرقت کرده است. بانک‌ها، دفاتر پستی و حتی آژانس‌های مسافرتی قربانی اعمال مجرمانه و دیوانه‌وار او بوده‌اند. پلیس هیچ سرنخ و امیدی برای پیدا کردن او در طول این شش سال نداشته است. تنها نشانی که از او در صحنه‌های جرم باقی می‌ماند، بویی خاص و متمایز است که همین امر باعث شده تا در رسانه‌ها به او لقب «راهزن مست» داده شود.

امرنس، زنی مسن و گوشه‌گیر، به عنوان خدمتکار خانه یک نویسنده تحت فشار به نام مگدا استخدام می‌شود. اتفاقی در زندگی این نویسنده باعث می‌شود که امرنس جزئیاتی از گذشته آسیب‌زای خود را فاش کند، موضوعی که پیوند این دو زن را برای همیشه ابدی می‌سازد. بر اساس رمانی نوشته مگدا سابو.

این بار کاپا و پپه در وهله اول اسیر جنگی هستند؛ محکومانی که به بیگاری گرفته شده‌اند، یهودیان، سربازان مجارستانی و سربازان آلمانی. یک بار قرار است اعدام شوند و بار دیگر خودشان باید اعدام‌ها را اجرا کنند. فیلم در اپیزودهایی تماشایی از این واقعیت می‌گوید که در بیش از یک قرن و نیم گذشته، ما مدام از جنگی به جنگ دیگر قدم برداشته‌ایم؛ اشغال و آزادی برایمان فرقی نداشته است، و چرا یهودیان نتوانستند نیروهای اس‌اس را اعدام کنند؟ قهرمانان ما در اطراف پادگان‌های مخروبه پرسه می‌زنند، سپس روی پل‌های پایتخت حدس می‌زنند که در حال حاضر ماهواره یا دوستان ابدی چه کسی هستیم. در کمد، میان شیشه‌های میوه کنسرو شده، استالین هنوز پنهان است. نویسندگان فیلم به دادگاه احضار می‌شوند و سپس در یک بیمارستان نمایشی منتظر رسیدن پایان هستند. یک خدمتکار سرباز شوروی فیلم را با نقل‌قولی از پیتر ناداس به پایان می‌رساند.