داستان نشان‌دهنده تلاش اما و بوبه برای بقا و حفظ جایگاه اجتماعی‌شان است که با کار سخت در رژیم قبلی به دست آورده‌اند. آن‌ها نمی‌خواهند جایگاه خود را از دست بدهند و دوباره به دختران روستایی تبدیل شوند.

رئیس صومعه در حال مرگ است و با نزدیک شدن به زمان انتخاب رئیس جدید، اعضا به دو گروه تقسیم می‌شوند. راهبه‌های جوان‌تر به رهبری ویرجینیا، خواهان تغییر جزم‌اندیشی‌های سخت‌گیرانه مذهبی هستند و خواستار تاسیس یک مدرسه مدرن با علوم واقعی، ساخت حمام و ایجاد فضایی آزادتر هستند. نامزد آن‌ها خواهر ماگدولنا است که در دانشگاه‌های غیرمذهبی نیز تحصیل کرده است. طلبه‌ها نیز به رهبری ارژی کیرالی، علیه انضباط سخت‌گیرانه راهبه‌های قدیمی‌تر و فضای افسرده این موسسه شورش می‌کنند. با این حال، ماگدولنا نمی‌خواهد در این مبارزه درگیر بماند، زیرا از کشش گناه‌آلود ویرجینیا نسبت به خود و ابزارهایی که ویرجینیا برای پیروزی به هر قیمتی استفاده می‌کند، بیزار و گریزان است.

در این کمدی درام غیرمعمول، کرکس تصور می‌کند که پلیس به دنبال اوست، در حالی که این فقط یک شوخی از طرف دوستانش است. او به زادگاهش بازمی‌گردد؛ جایی که در گذشته متهم شده بود یک داروساز یهودی و همسرش را به نازی‌ها تحویل داده است. کرکس در حالی که دوستانش او را تعقیب می‌کنند، تلاش می‌کند بفهمد چه بلایی سر آن زوج پس از تبعید آمد. پس از اینکه دوستانش او را در یک دادگاه ساختگی محاکمه و محکوم می‌کنند، کرکس ناامید شده و اقدام به خودکشی می‌کند. برای روایت این داستان که در دوران محاکمه آیشمن می‌گذرد، از فلاش‌بک و توهم استفاده شده است. این فیلم و آنتال پاگر، بازیگر آن، پس از انتشار مقاله‌ای در مجله ورایتی در ۲۳ آوریل ۱۹۶۷ که پاگر را به دلیل بازی در یک فیلم یهودستیزانه در طول جنگ جهانی دوم به همکاری با نازی‌ها متهم کرد، با جنجال‌های ناخواسته‌ای مواجه شدند.