هلسینکی، ۱۹۴۵. پایان جنگ حس جدیدی از آزادی هنری و اجتماعی را برای تووه یانسون نقاش به ارمغان می‌آورد. در حالی که او رویاهای هنری خود را بر نقاشی متمرکز کرده است، قصه‌های مسحورکننده موجودات «مومین» که او برای کودکان ترسیده در پناهگاه‌های بمب تعریف می‌کرد، به سرعت جان می‌گیرند و شهرتی بین‌المللی برایش به همراه می‌آورند.

آلیده دوران وحشت بزرگ را تحت حکومت استالین تجربه کرده است و دهه‌ها پس از تبعید اهالی زادگاهش به سیبری، به تنهایی در خانه‌ای منزوی زندگی می‌کند. یک شب، او دختر جوانی به نام زارا را در حیاط خود پیدا می‌کند که به تازگی از چنگال مافیای روسیه که او را به عنوان برده جنسی نگه داشته بودند، گریخته است. آلیده و زارا که هر دو از بازماندگان تروما هستند، شروع به کشف انگیزه‌های یکدیگر می‌کنند و به تدریج داستان‌هایشان با هم گره می‌خورد و تراژدی یک خانواده را در بی‌رحمانه‌ترین سال‌های تاریخ استونی آشکار می‌سازد.