نایوکو، گیشایی خوش‌قلب، برای مردانی که با آن‌ها وقت می‌گذراند خوش‌شانسی می‌آورد؛ هرچند اکثر آن‌ها آدم‌های پست‌فطرتی هستند که لیاقتش را ندارند.

فیلمی احساسی بر اساس یک اثر ادبی که هیتومی کوروکی در نقش قهرمان زن آن بازی می‌کند.

در ناگازاکی، تورا-سان و یکی از آشنایانش به پیرزنی که زمین خورده و آسیب دیده است کمک می‌کنند. پیرزن آن‌ها را به خانه‌اش دعوت می‌کند و هر سه شب را به خوردن و نوشیدن می‌گذرانند. وضعیت سلامتی پیرزن رو به وخامت می‌گذارد و فوت می‌کند. در مراسم تشییع جنازه او، تورا-سان عاشق دختر پیرزن می‌شود، اما در نهایت نقش واسطه را برای او و یک دانشجوی جوان حقوق بازی می‌کند.

تورا-سان در طول سفرهایش، با پیرمردی در کیوتو هم‌پیاله می‌شود. اگرچه تورا-سان هرگز به طور کامل به اهمیت او پی نمی‌برد، اما آن پیرمرد یک سفالگر برجسته و از گنجینه‌های ملی زنده کشور است. تورا-سان در خانه او، تاثیر خوبی روی خدمتکار پیرمرد می‌گذارد و او ظاهراً عاشق تورا-سان می‌شود.

تورا-سان برای شرکت در تجدید دیدار هم‌کلاسی‌های دوران دبستان به خانه خانوادگی‌اش بازمی‌گردد. او پس از اینکه با مست کردن و توهین به همه هم‌کلاسی‌های سابقش خود را سکه یک پول می‌کند، دوباره سفرهایش را از سر می‌گیرد. او در کیوشو با دختری ۱۸ ساله و رک‌گو آشنا می‌شود که شیفته تورا-سان شده و همه‌جا او را دنبال می‌کند. در این میان، یکی از دوستان قدیمی تورا-سان به بیماری لاعلاجی مبتلا است و از تورا-سان قول می‌گیرد که پس از مرگش، با همسر او ازدواج کند.

پس از مرگ یک دوست و همکار تجاری، تورا-سان به دختر آن مرد سر می‌زند و سپس او را با خود به توکیو می‌برد تا بتواند برای امتحان مدرسه شبانه درس بخواند.

به نظر می‌رسد این فیلم اثری دلی و از روی عشق ساخته شده باشد. داستان درباره روستایی است که فرصتی برای اجرای یک تئاتر موزیکال به آن داده می‌شود. آن‌ها باید هزینه‌های جانبی را پرداخت کنند و از آنجا که کشاورز هستند و همیشه سرشان شلوغ است و ثروتمند نیستند، در عاقلانه و عملی بودن چنین ایده‌ای تردید دارند. خانم کونو، سخنگوی گروه بازیگری، کل ماجرا را توضیح می‌دهد و آن‌ها باید تصمیم بگیرند. شما بخش‌های کوچکی از زندگی روستایی در ژاپن را می‌بینید که حداقل از نظر احساسی، فرسنگ‌ها با توکیو فاصله دارد. بهترین ویژگی این فیلم داشتن روح و احساس است. بازی‌ها خوب است، اما فیلم واقعاً درباره خط داستانی ساده اجرای یک نمایش است. این روزها فیلم‌ها به ندرت با چنین پیرنگ‌های ساده‌ای ساخته می‌شوند. از این بخش کوچک از آنچه شهری‌ها «زندگی ساده» می‌نامند، لذت ببرید.