در طول جنگ جهانی دوم، یک کشاورز کوهستان‌نشین سوئیسی از پیروی از سیاست دولت برای افزایش خودکفایی در تولید محصولات کشاورزی سر باز می‌زند. به عقیده او، مراتع شیب‌دار کوهستانی برای کشاورزی مناسب نیستند. اکثر روستاییان با او موافقند، اما برخی شروع به کشت می‌کنند. حتی پس از اینکه تمام همکاران کشاورزش تسلیم شده و کاشت محصولات را آغاز می‌کنند، تانر به مخالفت خود ادامه می‌دهد و تمام نامه‌ها و دستورالعمل‌ها را نادیده می‌گیرد. این موضوع منجر به مجموعه‌ای از توبیخ‌ها می‌شود؛ برای مثال، مقداری از علوفه او توقیف می‌شود و همسرش نمی‌تواند از خواربارفروشی محلی خرید کند، زیرا این خانواده از سیاست‌های دولت پیروی نمی‌کنند.

در طول جنگ جهانی دوم، سوئیس پذیرش پناهندگان را به شدت محدود کرد با این شعار که: «قایق ما پر است». قطاری از آلمان برای مدت کوتاهی در یک منطقه دورافتاده از سوئیس متوقف می‌شود. شش نفر به امید پناهندگی به بیرون می‌پرند: چهار یهودی، یک کودک فرانسوی و یک سرباز آلمانی. آن‌ها به یک زوج که مسافرخانه‌ای روستایی را اداره می‌کنند پناه می‌برند و خود را به عنوان یک خانواده جا می‌زنند: سرباز فراری به عنوان شوهر، جودیت به عنوان همسرش، پیرمردی اهل وین به عنوان پدرش، و نوه پیرمرد به همراه پسر بچه فرانسوی (که از او می‌خواهند سکوت کند) به عنوان فرزندانشان. برادر نوجوان جودیت نیز خود را یک سرباز جا می‌زند. این داستان ساختگی به مرور زمان و با تحقیقات دقیق پاسبان محلی فاش می‌شود. سوئیسی‌ها به چه کسی اجازه ماندن می‌دهند؟ چه کسی اخراج می‌شود؟