به گفته خود وینی پو، خرس‌ها عاشق عسل هستند. به همین دلیل است که عسل همیشه خیلی زود تمام می‌شود. و از آنجا که بدون عسل نمی‌توان زندگی کرد، وینی به همراه پیگلت راهی درختی بلند می‌شود که کندوی عسلی از آن آویزان است. وینی بی‌باکانه با یک بادکنک به سمت کندوی عسل بالا می‌رود و ترانه‌ای درباره یک ابر کوچک می‌خواند.