برگزار کنندگان کنسرت رپ جا رول، یک تجربه ی جشنواره ی عالی را نشان می دهند که از نظر ساختاری، هنرمندان و مهمانان برنامه ریزی نکرده اند.

مستندساز مشهور، دی. ای. پنی‌بیکر، اوتیس ردینگ را در اوج شهرتش در حال آواز خواندن در جشنواره تاریخی پاپ بین‌المللی مونتری در ژوئن ۱۹۶۷ به تصویر می‌کشد. تام اسمادرز کمدین، ردینگ را به جمعیتی معرفی می‌کند که در حال ترک محل هستند، تا اینکه ردینگ با اجرای پرانرژی ترانه «تکان بده» آن‌ها را مجذوب خود می‌کند. اجرای ردینگ همچنین شامل ترانه‌های «احترام» (که خودش نوشته)، «خیلی وقت است که دوستت دارم»، «رضایت» و «کمی مهربانی امتحان کن» می‌شود. متاسفانه ردینگ شش ماه بعد در یک سانحه هوایی درگذشت. پنی‌بیکر، فیلم‌ساز نوآوری که کار خود را در دهه ۱۹۵۰ با ساخت فیلم‌های تجربی آغاز کرد، در سال ۱۹۹۳ برای فیلم «اتاق جنگ» که نگاهی به پشت صحنه مبارزات انتخاباتی بیل کلینتون در سال ۱۹۹۲ داشت، نامزد جایزه اسکار بهترین مستند بلند شد. از دیگر سوژه‌های او می‌توان به نورمن میلر، باب دیلن و دیوید بویی اشاره کرد.

اولین اجرای جیمی هندریکس در آمریکا در جشنواره پاپ مونتری در سال ۱۹۶۷ به طور کلی یکی از رادیکال‌ترین و افسانه‌ای‌ترین اجراهای زنده تاریخ به شمار می‌رود. هندریکس و گروه دو نفره‌اش «اکسپیرینس» که در آن زمان برای مخاطبان آمریکایی تقریباً ناشناخته بودند (هرچند در بریتانیا به شهرت رسیده بودند)، روی صحنه غوغا به پا می‌کنند. آن‌ها آهنگ‌های کلاسیک بلوز مانند «راکم کن عزیزم» و «کشتارگاه» اثر هاولین ولف را می‌نوازند، ترانه «مثل یک سنگ غلتان» باب دیلن را بازخوانی و الکتریکی می‌کنند، آهنگ‌هایی از اولین آلبوم منتشرنشده‌اش را اجرا می‌کنند و در نهایت با قربانی کردن و سوزاندن تاریخی گیتارش در جریان اجرای دیوانه‌وار آهنگ «چیز وحشی» که حتی نویسنده‌اش چیپ تیلور هم تصورش را نمی‌کرد، به کار خود پایان می‌دهند. هندریکس از بازخورد صدا و اعوجاج برای ارتقای آهنگ‌ها با شدتی از نجوا تا فریاد استفاده می‌کند و قلمرویی را می‌گشاید که پیش از این هرگز با چنین قدرت و روح سرکشی کشف نشده بود.