گروهی از دهقانان بدون زمین مجارستانی، کار به عنوان کارگران مهاجر را در مزرعه‌ای در شمال آلمان می‌پذیرند که دستمزد خوبی دارد و همسران و خانواده‌هایشان نیز اجازه دارند آن‌ها را همراهی کنند. با وجود اینکه در بحبوحه جنگ جهانی دوم هستند، وضعیت نسبتاً خوبی دارند. با این حال، وقتی شاهد رفتاری می‌شوند که با اسیران جنگی و دیگرانی که چندان مورد لطف نیستند می‌شود، در پایان برداشت محصول سال، تصمیم می‌گیرند به مجارستان بازگردند و به سرعت در جریان‌های جنگ گرفتار می‌شوند.

در دهه ۱۸۹۰ در دشت‌های مجارستان، گروهی از کارگران مزارع دست به اعتصاب می‌زنند و در این مسیر با سرکوب‌های شدید و واقعیت‌های شورش، ظلم، اخلاق و خشونت روبرو می‌شوند.

در این کمدی درام غیرمعمول، کرکس تصور می‌کند که پلیس به دنبال اوست، در حالی که این فقط یک شوخی از طرف دوستانش است. او به زادگاهش بازمی‌گردد؛ جایی که در گذشته متهم شده بود یک داروساز یهودی و همسرش را به نازی‌ها تحویل داده است. کرکس در حالی که دوستانش او را تعقیب می‌کنند، تلاش می‌کند بفهمد چه بلایی سر آن زوج پس از تبعید آمد. پس از اینکه دوستانش او را در یک دادگاه ساختگی محاکمه و محکوم می‌کنند، کرکس ناامید شده و اقدام به خودکشی می‌کند. برای روایت این داستان که در دوران محاکمه آیشمن می‌گذرد، از فلاش‌بک و توهم استفاده شده است. این فیلم و آنتال پاگر، بازیگر آن، پس از انتشار مقاله‌ای در مجله ورایتی در ۲۳ آوریل ۱۹۶۷ که پاگر را به دلیل بازی در یک فیلم یهودستیزانه در طول جنگ جهانی دوم به همکاری با نازی‌ها متهم کرد، با جنجال‌های ناخواسته‌ای مواجه شدند.