تهران، ۱۳۲۷. یک زوج جوان یهودی به نام‌های دانیال و مونس تصمیم می‌گیرند به کشور تازه تاسیس اسرائیل مهاجرت کنند. اما درخواست آن‌ها به دلیل مدارکی علیه عموی دانیال، یعقوب، که مظنون به خیانت است رد می‌شود. یک مامور صهیونیست به نام یزقئل، خانه یعقوب را پیدا کرده و به او خنجر می‌زند. یکی از همسایگان یعقوب که شاهد جنایت است، به قتل متهم می‌شود. مونس و دانیال از ترس جانشان به شمال ایران فرار می‌کنند تا از کشور خارج شوند. نوری، برادر همسایه که روزنامه‌نگار است، به دنبال آن‌ها می‌رود تا آن‌ها را برای شهادت دادن به بی‌گناهی برادرش به دادگاه بیاورد.

صمد موی دیوی را می‌سوزاند و این کار باعث آزاد شدن دیوی ۸۰۰۰ ساله از زندانش می‌شود. دیو یک بز را می‌خورد و لیلا را هم برای صمد می‌دزدد؛ این کار باعث شکایت پدر لیلا از صمد و زندانی شدن او می‌شود، اما دیو او را نجات داده و به شهر می‌برد. در آنجا ماجراهای بیشتری برای آن‌ها رقم می‌خورد.