«بارتوش نشان داد که انیمیشن می‌تواند شاعرانه باشد... این بارتوش بود که برای نخستین بار جرئت کرد به انیمیشن ابعاد یک هنر والا را ببخشد و به آن اعتماد کرد تا صدای دردش باشد، قلبش را عریان کند و از امیدش به آینده‌ای بهتر بگوید؛ آینده‌ای که خودش هرگز آن را ندید.»؛ الکساندر الکسیف و کلر پارکر، ۱۹۶۹.