یازده کارگردان از یازده کشور جهان، هر کدام یک فیلم کوتاه یازده دقیقه‌ای درباره رویدادهای ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ ارائه می‌دهند: یک معلم روستا در ایران تلاش می‌کند به دانش‌آموزان خردسالش توضیح دهد چه اتفاقی افتاده است؛ بچه‌های شهری در بورکینافاسو فکر می‌کنند اسامه بن لادن را دیده‌اند؛ یک زن ناشنوای فرانسوی در منهتن نامه‌ای برای خداحافظی با مردی می‌نویسد که صبح همان روز برای کار به مرکز تجارت جهانی رفته بود؛ یک شیلیایی سالوادور آلنده را به یاد می‌آورد؛ حوادث مرگ‌های دیگری را تداعی می‌کنند؛ مادری چیزی فراتر از مرگ پسرش را تحمل می‌کند. لحن‌ها و مکان‌ها متفاوت است. بیشتر آن‌ها درباره کنار آمدن با رویدادهای آن روز است، اما حداقل یکی از آن‌ها بیننده را با تراژدی و مرگ روبرو می‌کند.

معلمان کُرد دوره‌گرد که تخته‌سیاه‌هایی را بر پشت خود حمل می‌کنند، در طول جنگ ایران و عراق، در تپه‌ها و روستاهای مرزی ایران و عراق به دنبال دانش‌آموز می‌گردند. سعید با گروهی از پیرمردان که به دنبال روستای بمباران‌شده خود هستند همراه می‌شود؛ او پیشنهاد راهنمایی آن‌ها را می‌دهد و حلاله، تنها زن طایفه را که بیوه‌ای با یک پسر کوچک است، به همسری می‌گیرد. ریبوار نیز به دوازده پسر نوجوان ملحق می‌شود که زیر بار کالاهای قاچاقی که از مرز عبور می‌دهند خم شده‌اند؛ آن‌ها کولبرانی هستند که مدام در حرکت‌اند. سعید و ریبوار تلاش می‌کنند تا در حین راه رفتن دانش‌آموزان احتمالی‌شان، به آن‌ها آموزش دهند. خطر بسیار نزدیک است؛ سربازان مسلح در آسمان، جاده‌ها و مرزها گشت می‌زنند. آیا نقشی برای یک معلم وجود دارد؟ آیا امیدی هست؟