در این کمدی درام غیرمعمول، کرکس تصور می‌کند که پلیس به دنبال اوست، در حالی که این فقط یک شوخی از طرف دوستانش است. او به زادگاهش بازمی‌گردد؛ جایی که در گذشته متهم شده بود یک داروساز یهودی و همسرش را به نازی‌ها تحویل داده است. کرکس در حالی که دوستانش او را تعقیب می‌کنند، تلاش می‌کند بفهمد چه بلایی سر آن زوج پس از تبعید آمد. پس از اینکه دوستانش او را در یک دادگاه ساختگی محاکمه و محکوم می‌کنند، کرکس ناامید شده و اقدام به خودکشی می‌کند. برای روایت این داستان که در دوران محاکمه آیشمن می‌گذرد، از فلاش‌بک و توهم استفاده شده است. این فیلم و آنتال پاگر، بازیگر آن، پس از انتشار مقاله‌ای در مجله ورایتی در ۲۳ آوریل ۱۹۶۷ که پاگر را به دلیل بازی در یک فیلم یهودستیزانه در طول جنگ جهانی دوم به همکاری با نازی‌ها متهم کرد، با جنجال‌های ناخواسته‌ای مواجه شدند.