مستند «من اول کنایول هستم» شامل تصاویری از بزرگ‌ترین پرش‌های اول کنایول، از جمله پرش‌های سرنوشت‌ساز او در دره اسنیک ریور و سزارس پالاس است. این فیلم همچنین مسیر صعود کنایول از یک یاغی در شهر کوچک بوت در ایالت مونتانا به یک نماد فرهنگی را به تصویر می‌کشد؛ ابرستاره‌ای که موفقیتش بر پایه‌های اعصاب پولادین و توانایی بلند شدن و تکرار دوباره کارها، بدون توجه به شدت سقوطش، بنا شده بود. او طوری زندگی کرد که انگار هر روز آخرین روز زندگی‌اش است، که این امر منجر به یک زندگی پرفراز و نشیب و پر از بدلکاری‌هایی شد که هیچ انسانی حتی خوابش را هم نمی‌دید؛ زندگی‌ای شامل موفقیت‌های چشمگیر، غرور بی‌جا، اشتباهات خودخواهانه و در نهایت رستگاری. این مستند مصاحبه‌های اختصاصی و جدید را با تصاویر آرشیوی از این شخصیت بزرگ‌تر از زندگی ترکیب می‌کند تا داستان باورنکردنی کنایول را روایت کند. از جمله چهره‌های حاضر در این مستند می‌توان به متیو مک‌کانهی، کید راک، میشل رودریگز، گای فیری، رابی مدیسون و اعضای خانواده او از جمله پسرانش کلی و رابی، و همسران سابقش لیندا کنایول و کریستال کندی کنایول اشاره کرد.

در تاریخ ورزش، کمتر نامی به اندازه «ایول کنیول» شناخته‌شده است. مدت‌ها پس از آنکه این مرد لباس چرمی سفید مشهور خود را آویخت و با هارلی دیویدسن خود به سمت غروب آفتاب راند، نام او همچنان مترادف با سبک زندگی جسورانه‌ای است که با مرگ بازی می‌کرد. کنیول که به گستاخی، جسارت و شجاعت شهرت داشت، از روی زین موتورسیکلتش مستقیما به چشم‌های مرگ خیره می‌شد؛ اما تعداد کمی از داستان بزرگ‌تر از واقعیت این پسر اهل بوت در ایالت مونتانا باخبرند.

بدلکار افسانه‌ای در این فیلم اکشن و ماجراجویی، در حالی که با باندهای تبهکار مبارزه می‌کند، برای اجرای باورنکردنی‌ترین بدلکاری خود برنامه‌ریزی می‌کند.

یک بدلکار باسابقه تصمیم می‌گیرد پرشی را که بت زندگی‌اش، ایول کنایول، در آن شکست خورده بود، به سرانجام برساند: عبور از دره رودخانه اسنیک با یک وسیله نقلیه مجهز به موتور موشکی.