این فیلم بر اساس داستان کوتاهی از هوشنگ گلشیری، بر حوادث مرموز و دلهره‌آوری تمرکز دارد که در یک روستا رخ می‌دهد. گروهی از ساکنان خرافاتی برای محافظت از خود مترسکی برپا کرده‌اند، اما به زودی خود را در وحشت از آن می‌بینند. این فیلم که در اواخر سلطنت شاه ساخته شده است، بازتابی استعاری از روابط قدرت ارائه می‌دهد؛ اینکه چگونه مردم بت‌های خود را می‌سازند و همان بت‌ها در نهایت برای ایجاد وحشت به سمت خودشان برمی‌گردند.

شازده احتجاب، یکی از آخرین بازماندگان خاندان سلطنتی قاجار، از بیماری سل رنج می‌برد و می‌داند که این بیماری کشنده است. او آخرین روزهای زندگی خود را در اتاق‌های مجلل کاخ زمستانی‌اش در تنهایی می‌گذراند و از آنجا دوران شکوه و همچنین روزهای انحطاط و خواری نیاکانش را به یاد می‌آورد. از جمله این خاطرات تلخ، شیوه هولناکی است که پدربزرگ سنگدلش با آن مادر و برادرش را به قتل رساند و همچنین روشی که خود او باعث مرگ همسرش شد.