ورنر هرتسوک و ارول موریس، کارگردانان سینما، شرطی می‌بندند که در نتیجه آن هرتسوک به قول خود عمل می‌کند؛ قولی مبنی بر اینکه اگر ارول موریس فیلم «دروازه‌های بهشت» را به پایان برساند، او کفش خود را خواهد خورد.