این فیلم با الهام از شعری سروده «کاسترو آلوز»، فضای سیاسی، فرهنگی و فکری برزیل در اواخر دهه ۱۹۷۰ را به تصویر می‌کشد. داستان حول محور چهار تجسم متمایز از چهره مسیح می‌چرخد: یک مرد سیاه‌پوست، یک سرباز، یک سرخ‌پوست و یک مبارز چریکی. این افراد شجاع که به عنوان پیام‌آوران نابودی در سرزمین‌های بومی شناخته می‌شوند، با حرص و طمع سیری‌ناپذیر و وحشیگری سرکوبگرانه استعمارگران که توسط «جان برامز» (یک استثمارگر خارجی بی‌اخلاق) ترویج می‌شود، شجاعانه مبارزه می‌کنند.

پس از مرگ وادینیو، شوهر جذاب اما بی‌عرضه و لاابالی فلور، او که اکنون بیوه شده با دکتر تئودورو که مردی محترم و مبادی آداب است ازدواج می‌کند. اما با بازگشت روح وادینیو به زندگی فلور، ماجراهایی خنده‌دار و پرآشوب آغاز می‌شود.

برزیل، دهه ۱۹۲۰. سرهنگ سادیستی به نام میناس، زادگاه یک کانگاسیرو (نوعی راهزن انقلابی) معروف را قتل‌عام می‌کند. تنها بازمانده این فاجعه کشاورز جوانی به نام اسپدیتو است؛ او توسط زاهدی که فکر می‌کند اسپدیتو از طرف خدا فرستاده شده، تیمار می‌شود و زاهد او را «منجی» غسل تعمید می‌دهد. اسپدیتو یا همان منجی، گروه کانگاسیروی خود را تشکیل می‌دهد اما واقعاً نمی‌داند چه کار می‌کند، تا اینکه با یک روشنفکر اروپایی که یک کارشناس هلندی اکتشاف نفت است دوست می‌شود و او اسپدیتو را به افراد مهمی معرفی می‌کند. اسپدیتو توسط مرد هلندی و یک فرماندار محلی فاسد استخدام می‌شود، اما سپس مرد هلندی تغییر موضع می‌دهد.

نسل جدیدی از راهزنان کانگاسیرو به رهبری کویرانا در بیابان‌ها سر برآورده‌اند. یک زمین‌دار نابینا، آنتونیو را استخدام می‌کند تا دشمن قدیمی‌اش را نابود کند. با این حال، آنتونیو پس از شکست دادن کویرانا و همراهی با این مرد در حال مرگ تا مخفیگاه کوهستانی‌اش، تحت تاثیر وضعیت اسفبار پیروان کانگاسیرو قرار می‌گیرد. این آدم‌کش آشفته‌حال به یک انقلابی تبدیل می‌شود و تفنگ و قمه خود را به سمت اربابان سابقش نشانه می‌رود.