النور «توسی» مارکس در شخصیت اجتماعی خود یک مترجم، بازیگر، فعال حقوق کودکان و یک سازمان‌دهنده کارگری متقاعدکننده بود؛ نیرویی خستگی‌ناپذیر که مصمم بود راه پدرش را ادامه دهد. او در کنار بزرگان قرن بیستم، از جمله پدرش و همکارش انگلس، جایگاه خود را حفظ کرد. با این حال، او در زندگی خصوصی خود آسیب‌پذیر بود و کشش او به ادوارد اولینگ خودخواه و خودپسند، او را به بدبختی کشاند و در نهایت مرگبار بودنش را به کام مرگ فرستاد.