آلمان، سال ۱۷۹۶٫ «ویلهلم گریم» (دیمن) و «یاکوب گریم» (لجر) برادران حقه بازی هستندکه از این دهکده به آن دهکده سفر می کنند و به هرجا می رسند نمایش هایی به راه می اندازند و ادعا می کنند که با عالم غیب ارتباط دارند. سرانجام در دهکده ای به نام ماربادن، حاکم فرانسوی، «دلاتوم» (پرایس)، متوجه شیاد بودن برادرها می شود، ولی به جای تنبیه «برادران گریم» آن دو را روانه مأموریتی خطرناک می کند و …

آنتوان مورو، پانتومیم‌باز صحنه، توسط گشتاپو مجبور می‌شود برای کودکان ترزین، یک اردوگاه کار اجباری «نمونه»، برنامه‌ای اجرا کند تا ناظران صلیب سرخ را متقاعد کند که اردوگاه واقعاً همان چیزی است که به نظر می‌رسد. مورو که در ابتدا تمایلی به این کار ندارد، به تدریج از ماهیت واقعی اردوگاه و معنای «انتقال‌هایی» که مردم با آن‌ها اردوگاه را ترک می‌کنند، باخبر می‌شود. مورو با یک ارکستر در سطح جهانی (متشکل از افراد بازداشت‌شده در اردوگاه) و گروهی از کودکان، نمایشی بی‌نظیر را به روی صحنه می‌برد.

ویکتوریای بدطینت که به محبوبیت خواهر «خوب» و پوچ‌مغزش حسادت می‌کند، در چای کلارای زیبا ماده‌ای سمی و دیرگداز می‌ریزد. در حالی که کلارا به شکلی هیستریک ضعیف می‌شود، موفقیت ویکتوریا به طور فزاینده‌ای با احساس گناه، باج‌خواهی و نیاز آزاردهنده به کشتن دیگران برای فاش نشدن رازش، به خطر می‌افتد.