میراث این گروه راک نمادین را در اولین مستند بزرگی که داستان آن‌ها را روایت می‌کند، تجربه کنید. این تاریخچه شفاهی و چندبعدی که توسط تاد هینز و با روحیه آوانگارد همان دوران کارگردانی شده است، مصاحبه‌های اختصاصی را با تصاویر آرشیوی خیره‌کننده ترکیب می‌کند.

اولین اجرای جیمی هندریکس در آمریکا در جشنواره پاپ مونتری در سال ۱۹۶۷ به طور کلی یکی از رادیکال‌ترین و افسانه‌ای‌ترین اجراهای زنده تاریخ به شمار می‌رود. هندریکس و گروه دو نفره‌اش «اکسپیرینس» که در آن زمان برای مخاطبان آمریکایی تقریباً ناشناخته بودند (هرچند در بریتانیا به شهرت رسیده بودند)، روی صحنه غوغا به پا می‌کنند. آن‌ها آهنگ‌های کلاسیک بلوز مانند «راکم کن عزیزم» و «کشتارگاه» اثر هاولین ولف را می‌نوازند، ترانه «مثل یک سنگ غلتان» باب دیلن را بازخوانی و الکتریکی می‌کنند، آهنگ‌هایی از اولین آلبوم منتشرنشده‌اش را اجرا می‌کنند و در نهایت با قربانی کردن و سوزاندن تاریخی گیتارش در جریان اجرای دیوانه‌وار آهنگ «چیز وحشی» که حتی نویسنده‌اش چیپ تیلور هم تصورش را نمی‌کرد، به کار خود پایان می‌دهند. هندریکس از بازخورد صدا و اعوجاج برای ارتقای آهنگ‌ها با شدتی از نجوا تا فریاد استفاده می‌کند و قلمرویی را می‌گشاید که پیش از این هرگز با چنین قدرت و روح سرکشی کشف نشده بود.

جیمی به همراه فلوت سخنگو و جادویی‌اش، فردی، قدم به جزیره زنده می‌گذارد. او در آنجا با بسیاری از ساکنان جزیره دوست می‌شود، اما جادوگر بدجنس، ویچی‌پو، مصمم است فلوت جادویی را از چنگ این پسر برباید تا شورای جادوگران را تحت تاثیر قرار دهد و جایزه جادوگر سال را از آن خود کند.