هلسینکی، ۱۹۴۵. پایان جنگ حس جدیدی از آزادی هنری و اجتماعی را برای تووه یانسون نقاش به ارمغان می‌آورد. در حالی که او رویاهای هنری خود را بر نقاشی متمرکز کرده است، قصه‌های مسحورکننده موجودات «مومین» که او برای کودکان ترسیده در پناهگاه‌های بمب تعریف می‌کرد، به سرعت جان می‌گیرند و شهرتی بین‌المللی برایش به همراه می‌آورند.